Co Zbójnik wkładał do pyska

Na brak jadła i napoju nie mogli zbójnicy na ogół się uskarżać. Podstawowym ich pożywieniem był ser owczy i baranina. Za napój służyło im mleko lub żętyca. Zbójnicy mieli specjalny sposób przyrządzania mięsa. Zabitą owcę, zwykle najtłustszą, rozcinali na dwie części i ze wszystkim, tj. z wątrobą, płucami, czysto wymytymi wnętrznościami gotowali w kotle na słodkim mleku z dodaniem pół kwarty masła na dwie owce. Po godzinnym gotowaniu w mleku mięso było już dostatecznie miękkie i zdatne do jedzenia. Smak jego był przyjemny, nieco słodkawy. Ten sposób gotowania mięsa był praktykowany przez zbójników już w XVII w. Simplicissimus węgierski pisze, że zbójnicy „warzyli mięso na mleku zamiast na wodzie, z różnymi korzeniami i szafranem albo też je piekli". Jeszcze w wieku XIX zbójnicy stosowali ten sposób, jak to wynika z opisu Kleina, który tak przyrządzone mięso nazywa „mięsem zbójnickim". „Rosołu — pisze Klein — jedli bardzo mało. Smarowali nim rzemienie a także koszule. Gdy byli w dobrym humorze, dzielili się mięsem z juhasami, ci jednak musieli im usługiwać i słuchać ich rozkazów".

Zbójnicy byli ostrożni w spożywaniu posiłków (dopóty nie jedli i nie pili, póki nie spróbował poczęstunku gospodarz).  Po udanych napadach zbójeckich urządzali uczty z tańcami i popisami sprawności strzeleckiej. W biesiadach połączonych z piciem gorzałki zwykle nie uczestniczył harnaś i jeden ze zbójników wyznaczony do roli strażnika.

U zbójników siła była wielka, chociaż jedli przeważnie owsianą bryję z mlekiem, mięso baranie, nieraz przymaszczone borsuczym lub niedźwiedzim sadłem.

Rodzaje spożywanych potraw, sposób ich przyrządzania i spożywania, a także miejsce i okoliczności spożywania posiłków są, obok takich przejawów kultury, jak strój, taniec, sposób zachowania się itp., jednym z czynników, które uzewnętrzniają różnice między poszczególnymi grupami społecznymi i zawodowymi.

W wypadku zbójników zagadnienie pożywienia zasługuje na uwagę ze względu na to, że było ono odmienne od spożywanego powszechnie na góralszczyźnie. Różnice te określają pewne interesujące funkcje pożywienia zbójników. Będzie o tym mowa niżej.