Beata Pawlikowska: życie jak wymarzone wakacje!

- Co dobrego się u Ciebie teraz dzieje? Nad czym pracujesz, gdzie się wybierasz?

Kończę właśnie pisać książkę o Australii, która ukaże się w październiku, a jednocześnie pakuję walizkę przed podróżą do Chin, przygotowuję rysunki do pewnego bardzo smacznego projektu, który rozpocznie się we wrześniu, spotykam się z architektem, który projektuje mój nowy dom i czekam na wieści z drukarni, z której lada dzień wyjdzie moja najnowsza książka „Blondynka w kwiecie lotosu” – o podróży przez trzy buddyjskie kraje i jeden hinduistyczny. Lotos to święty kwiat tych religii.

- No to wszystko pięknie!
- Twoja książka "Blondynka na tropie tajemnic" wydana w lipcu przez National Geographic to opowieści z czterech stron świata:  Zanzibaru, Tanzanii, Brazylii i Amazonii. Jakie tajemnice tam  odkryłaś?

To jest właśnie najbardziej niesamowite w podróżowaniu, że zawsze odkrywam coś nowego. Albo dowiaduje się o czymś, o czym nie miałam pojęcia. Albo – i to jest moja ulubiona przygoda – odkrywam pewną prawdę, z której nie zdawałam sobie sprawy, a która jest uniwersalna i dotyczy wszystkich ludzi. Na przykład to, że są rzeczy, których nie można uniknąć. I nie ma sensu martwić się nimi na zapas, bo takie myślenie skoncentrowane na możliwych zagrożeniach sprawia, że człowiek jest pełen strachu i przyciąga do siebie dokładnie to, czego się najbardziej boi. Nie namawiam oczywiście do beztroski i bezmyślności, mam tylko na myśli zachowanie pewnej równowagi. Popieram racjonalne poznanie i przygotowanie się do realnych niebezpieczeństw. Ale odradzam zamartwianie się i  próbę przejęcia całkowitej kontroli nad przyszłością, bo jest to po prostu niewykonalne. Człowiek jest człowiekiem, nie bogiem. Myślę, że trzeba umieć pójść za siłą większą od siebie, czyli w pewien sposób poddać się jej – po to, żeby zyskać w sobie boską moc.

- Ta książka uczy, że szczęście to nie jest stan trwały, tylko  muśnięcie chwili, które trzeba uchwycić. Piszesz o Zanzibarze: "Siódmego dnia na Zanzibarze wsiadłam na łódź i popłynęłam przez ocean. Liczy się tylko to, co jest tu i teraz". To właśnie jedna z tajemnic  szczęścia?

Nie, to nie tak. :) Muśnięcie chwili, o którym mówisz, to jest przyjemność, które nie daje szczęścia, a tylko krótkie zaspokojenie. Szczęście to jest stan trwały :) A osiągnęłam go wtedy, gdy… Hm, mam to ująć jednym zdaniem? Najprościej mówiąc poczułam, że ja, moje życie i wszechświat to jedność. To było rewolucyjne odkrycie, dlatego że od najmłodszych lat uczy się nas, że trzeba się bronić przed ludźmi i przed światem. Że są oszuści, którzy chcą cię wykorzystać i kłamcy, który wciskają ci nieprawdę, więc bądź czujny, strzeż się i bądź gotów do obrony. I kiedy człowiek szykuje arsenał broni, buduje mury między sobą a światem, czuje się coraz bardziej smutny i samotny. Tymczasem prawda jest taka, że ulgę i spokój można poczuć dopiero wtedy, kiedy człowiek wypełni się nie strachem i chęcią obrony, tylko dobrem i życzliwością. Wtedy zaczęłam patrzeć inaczej na świat. Usłyszałam jak cudnie śpiewa kos na drzewie i poczułam, że to ja jestem tym kosem i kocham to, co się właśnie dzieje. A kiedy płynęłam łodzią po Oceanie Indyjskim, czułam we włosach ciepły wiatr, a słońce głaskało mnie po policzku, to poczułam, że ja jestem tym wiatrem i słońcem, i błękitnym oceanem i kocham to, co widzę.  Kiedy za oknem pada zimny deszcz, to kocham to, że mam ciepłe łóżko, w którym sobie leżę o świcie. Kocham. To jest szczęście.