Jaś Mela: życie jak autostop

- Kiedy miałeś 13 lat poraził Cię prąd, a jako 15-latek po amputacji ręki, poruszając się na protezie nogi zdobyłeś wspólnie z Markiem Kamińskim oba Bieguny Polarne. Jako najmłodszy polarnik na świecie, jako pierwszy niepełnosprawny człowiek w historii. Jakie jest przesłanie Jasia Meli?

Nie chcę być „naj” jakimś tam w historii, bo to nic nie znaczy. Chcę po prostu pokazywać, że nie ma takiej bariery, której nie dałoby się pokonać. Słowo "niemożliwe" jest tylko w naszej głowie. Ja po prostu staram się żyć pełnią życia. Stachura mawiał, że od stania w miejscu niejeden już zginął. Nie żyjemy dla samych siebie, tylko dla innych. Warto dzielić się sobą i czuć się częścią czegoś większego.

- W zeszłym roku wspólnie z grupą niepełnosprawnych przyjaciół z fundacji Anny Dymnej pokonałeś kolejny życiowy szczyt, zdobyłeś ”Dach Afryki” - Kilimandżaro.
Z kolei tego lata w Twojej wyprawie na Elbrus uczestniczył niewidomy od urodzenia Łukasz Żelechowski i Piotr Pogon, który od 20 lat walczy z chorobą nowotworową i przeszedł resekcję płuca. Ludzie zdrowi często stawiają sobie bariery nie do pokonania, a Wy daliście radę...

Daliśmy radę, bo byliśmy do tego dobrze przygotowani i towarzyszyli nam doświadczeni ludzie gór. W górach nigdy nic nie wiadomo. Jeden wejdzie na Kilimandżaro i powie, że to pestka, inny nie wróci z takiej wyprawy. Na Elbrusie ginie rocznie ponad 20 osób. Wejście na szczyt wcale nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest to, by ta góra nie była naszą ostatnią, by wrócić cało do domu. A my mieliśmy dodatkowo sporą motywację, bo mogliśmy pokazać, że brak wzroku, brak rąk czy nóg nie musi być dla nas ograniczeniem. Wyprawa ma sens wtedy, gdy zmienia coś w życiu innych ludzi. A po tej naszej dostaliśmy dużo listów od osób, które idąc za tym przykładem same zaczęły walczyć o pełnię życia.

- Jak to jest wygrać z pogodą, zmęczeniem i z własnymi słabościami, np. z lękiem wysokości?

Trudno, żeby skrajne wyczerpanie, ból, obtarcia były przyjemne. Na Elbrusie podczas ataku szczytowego szliśmy przez 17 godzin po terenie o nachyleniu ok. 40 stopni w wiatr i w śnieg. Tak naprawdę każda wyprawa, niezależnie od jej celu, jest wyprawą w głąb siebie. Przy takim wysiłku zbliżamy się do granicy własnej wytrzymałości i możemy tę granicę przesuwać. To dość mistyczne uczucie. To zabawne, że idzie się po to, by wejść na górę, a zmagamy się z samym sobą, z własną psychiką, która jest trudniejsza do pokonania niż trudy wyprawy.