Łagiewniki

Zaprojektowany przez Karola Zarembę zespół klasztorny wraz z ogrodami i sadami otoczono murem, gdzie w ciszy i skupieniu siostry mogły oddawać się modlitwie i pracy. Na terenie posesji wzniesiono również zakład dla dziewcząt.  W atmosferze głębokiej modlitwy i pracowitości część swojego 13-letniego życia zakonnego spędziła w klasztorze łagiewnickim siostra Faustyna Kowalska, orędowniczka Miłosierdzia Bożego. Tutaj 5 października 1938 roku zakończyła życie i została pochowana na przyklasztornym cmentarzu.

Wkrótce potem za sprawą jej powiernika i spowiednika ks. Józefa Andrasza rozpoczęły się w Łagiewnikach nabożeństwa i kult Miłosierdzia Bożego w formach podanych przez Faustynę. Karol Wojtyła w czasie II wojny światowej, pracując w pobliskich zakładach Solvay, także przychodził tu na modlitwy. W wyniku procesu informacyjnego dotyczącego życia siostry Faustyny przeniesiono z cmentarza jej doczesne szczątki do kaplicy klasztornej i złożono na ołtarzu pod cudownym obrazem Jezusa Miłosiernego.

Obraz ten namalował Adolf Hyła, jako wotum za uratowanie życia, i podarował go Zgromadzeniu. Pierwszy, autentyczny obraz, malowany według wskazań siostry Faustyny, powstał w 1934 roku i znajduje się w Wilnie. Jego autorem był malarz religijny Eugeniusz Kazimirowski. Zaciszny do niedawna Józefów, jak nazywano od imienia św. Józefa cały teren klasztorny, od lat 80. XX wieku stawał się miejscem coraz liczniejszych pielgrzymek z całego świata. Kanonizacja siostry Faustyny w pierwszą niedzielę po Wielkanocy w 2000 roku dodatkowo rozsławiła kult Miłosierdzia Bożego.