Sobieszów

Warownia została wybudowana w latach 1353–1364 przez Bolka II zwanego Małym, księcia świdnicko-jaworskiego. Już w XIII wieku stał tu prawdopodobnie obronny drewniany dwór. Od południowego wschodu nieregularny zamkowy dziedziniec zamykała cylindryczna wieża obronna. Po przeciwnej stronie wznosił się budynek mieszkalny. Miał on prawdopodobnie trzy kondygnacje. Parter przeznaczony był na część jadalną. 

Na piętrze i na poddaszu znajdowały się pokoje. Mury kurtynowe obiegał strażniczy ganek. Wjazd znajdował się od strony północnej. Chronił go czworokątny budynek przedbramia. W początku lat 90. XIV wieku zamek przeszedł na własność rodziny Schaffgotschwów. Nowy właściciel rozpoczął trwającą blisko 10 lat budowę niewielkiej kaplicy. Powstała ona w wykuszu nad bramą. Na początku XV stulecia dobudowano dziedziniec północny z zachowanym pręgierzem.  W połowie XVI wieku zamek otoczono murami obwodowymi. Wzmocniono także system umocnień przedzamcza z cylindryczną więżą od północy. Kilka lat później, od strony północnej, którędy wiodła najłatwiejsza droga do warowni, powstała wydłużona północna basteja. Wjazd do zamku dodatkowo chroniła postawiona wieża bramna.

W połowie XVI wieku powstał nowy – trzeci dziedziniec, nazwany gospodarczym z dużą cysterną – zbiornikiem na gromadzenie zapasów wody, z którą na zamku zawsze były problemy. Ze względu na wysokość skały nie można było dotrzeć do wody i wybudować studni. Na dziedzińcu gospodarczym znalazły się także m.in. stajnie. 

Być może właśnie wtedy mury zwieńczono renesansową attyką.  W połowie lat 30. XVII wieku zamek wraz z dobrami na kilkanaście lat został zabrany rodzinie Schaffgotscha, w związku z oskarżeniem jednego z jej przedstawicieli – Hansa Urlicha – o chęć obalenia cesarza. Wydano na niego wyrok śmierci, który wykonano.