Egipt w pigułce

Śpiewy, taniec i robótki ręczne


Większość życia podczas festiwalu toczy się pod wielkimi namiotami. Koniec października na pustyni nie jest wolny od słońca i wysokich temperatur. Festiwalowe namioty są wielkie i białe. Dają wszystkim zbawczy cień i są miejscami różnych prezentacji. Te rozstawione w obozowiskach są tradycyjnie wykonane z wielbłądziej wełny. W festiwalowych można oglądać wyroby rękodzieła arabskiego: od broni po zabawki i biżuterię. W kolejnym prezentowane są tradycyjne stroje oraz dywany i kobierce powstające m.in. z wielbłądziej wełny. Tu pod czujnym okiem mistrza można nauczyć się sposobów ich wytwarzania. Jest też namiot - muzeum wielbłądów, namiot poetów (docenią to raczej osoby znające język arabski) oraz namioty gdzie przeprowadza się prezentacje medycyny naturalnej i pustynnej nawigacji. Doświadczeni przewodnicy opowiadają o samochodowych wyprawach przez pustynię a fotografowie z Kairu pokazują zdjęcia wykonane podczas podróży po Egipcie. Wszystko odbywa się w rytmach muzyki dobiegającej z każdego zakątka doliny. Proste instrumenty i rytmy są naturalne oraz żywiołowe. Pobudzające do wspólnego śpiewu i tańca. Nad głowami mamy niebo z milionem gwaizd i nie wiadomo nawet, kiedy zaczął się kolejny dzień.

Kulinarne przygody
 

Czas na późne śniadanie. Co chwila dobiega jakieś zaproszenie od nowych arabskich znajomych aby wpaść do nich na coś pożywnego. Próbuję różności, oto weika, madida (deser na bazie mąki, mleka i kiełków fasoli) i magly (mieszanka puree z dodatkiem kardamonu i tamaryndowca). Oczywiście także herbata i mała kawa z imbirem.
Ahmed wolno kopie dołek przed namiotem. Musi się tam zmieścić ognisko i spory gar bez dna. Niby jest tuż po śniadaniu, ale to najlepsza po- ra na przygotowanie najważniej- szego posiłku dnia. Koza – główny i świeży produkt stoi już przy- wiązana do obozowego palika. Krojone są warzywa, znoszone drewno. Koza została zabita nożem, oprawiona i pokrojona na kawałki. Oglądam sposób pieczenia mięsa, który jest prosty i niezawodny. W wykopanym dole rozpala się duże ognisko. Gdy utworzy się już gruba warstwa żaru, kładzie się nań mięso i przykrywa garnkiem bez dna. Garnek zasypuje się piaskiem i na nim rozpala się kolejne ognisko. Kozia wątróbka wędruje zaś prosto do żaru. Obiad gotowy. Ahmed zaprasza, abym potem wpadł jeszcze na zupę z koziej głowy.

 

Tekst i zdjęcia Marek Waśkiel