Egipt w pigułce

W bok od nadmorskiej szosy do Fustat Wadi El Gemal prowadzi sześciokilometrowy dukt. Jestem około 45 km na południe od nadmorskiego Marsa Allam. W szerokiej dolinie odgrodzonej od pozostałych części pustyni wysokimi wzgórzami w początkach października po raz drugi odbywał się festiwal „Characters of Egypt”. Była to trzydniowa impreza poświęcona prezentacjom kultury plemion zamieszkujących różne części Egiptu. Tym razem przybyło tutaj 21 plemion z m.in. Siwy i Farafry z Pustyni Zachodniej, Północnej i Południowej Synaju, Nubii, oraz Wschodniej i Południowej Pustyni rozciągających się od Marsa Állam do Alba Mountain. Ich namioty wypełniają zakątki doliny. Dzięki tabliczkom przy obozowiskach z łatwością można dowiedzieć się z jakiej części kraju pochodzą mieszkający tu ludzie. Nie tracąc czasu rozpoczynam wielogodzinną wędrówkę pośród namiotów.

Kawa czy herbata?
 

Ognisko płonie w żeliwnej miednicy. Nad nim w niewielkim metalowym dzbanuszku prażone są ziarna kawy. Chłopak odpowiedzialny za ich opalenie ma może 7, może 8 lat. Traktuje swoje zadanie bardzo poważnie. Potrząsa i grzechocze ziarnami, co chwila zaglądając czy aby nie spaliły się już na czarne węgle. Wreszcie uznaje, że są wystarczająco dobre by je rozgnieść wraz z imibirem w mosiężnym moździerzu, a potem zalać wrzątkiem z czajnika w filiżaneczkach wielkości naparstków. Dobra jest ta kawa, ale myślę o nieco większym naczyniu. Niestety, osoby spragnione mocno się zawiodą. W krajach arabskich czy to kawę czy herbatę podaje się w niewielkich filiżankach lub szklaneczkach. Jednak nikt nie ma wątpliwości co do ich aromatu i mocy. I to nimi trzeba się delektować.

Piłka nożna ważniejsza od wyścigu
 

Powszechnie uważa się, że ulubionym sportem Arabów są wyścigi wielbłądów. Jednak ostatnio wyścigi sporo straciły na rzecz piłki nożnej. Po sukcesach reprezentacji Egiptu w rozgrywkach drużyn afrykańskich piłkarze stali się bohaterami narodowymi. Wzrosła też ranga piłki klubowej. Twarze egipskich i europejskich futbolistów pojawiają się nieustannie w programach telewizyjnych oraz na ulicach egipskich miast w reklamach wielu produktów i usług. Jeźdźcy dosiadający wielbłądy nie mają co liczyć na taką popularność. Tu całą sławę oraz pieniądze zgarnia zwierzę i jego właściciel. Tracącym na popularności wyścigom wielbłądów ma pomóc specjalny kanał telewizyjny zajmujący się relacjonowaniem na żywo tych zawodów oraz ustalenie i uporządkowanie zasad ich przygotowania. Dopiero niedawno powstały specjalne przepisy sportowe, ustalające zarówno techniczne aspekty zmagań, jak i dzielące wyścigi na kategorie w zależności od dystansu, płci i wieku zwierząt. Zaczęto także wykonywać testy antydopingowe wielbłądów biorących udział w zawodach, co było skutkiem znacznego podwyższenia wysokość nagród w wyścigach. Sport stał się dochodowym interesem, a więc wiele osób starało się pomóc szczęściu. Pomimo tego, że powszechnie jest znana wytrzymałość wielbłądów, na festiwalowy wyścig nie przybyły wędrując w karawanach przez rozległe pustynie. Przywieziono je tu specjalnymi przyczepami. Znawcy twierdzą, że w wyścigu będą liczyć się tylko te z Synaju. Inne nie mają najmniejszych szans. Całą trasę wyścigu widać z okolicznych wzgórz. Liczy około 3 km. Wielbłądy dosiadane są przez chłopaków liczących najwyżej po kilkanaście lat. Przewidywania fachowców szybko się sprawdziły. Na czele grupy liczącej kilkadziesiąt zwierząt truchtały wielbłądy z Synaju. Szybko i bez wysiłku oddalały się od pozostałych. To one zajęły 1, 2 i 3 miejsce. Właściciel zwycięskiego otrzymał 10 tys. egipskich funtów i z dumą udzielał wywiadów. Mały jeździec zadowolił się szklaneczką herbaty, a potem z kolegami poszedł pokopać futbolówkę.