Top atrakcje

Rzym

Włoska stolica jest naładowana zabytkami. Forum Romanum ze zrujnowanymi świątyniami z czasów rzymskich cesarzy. Harmonijne Koloseum, symbol Wiecznego Miasta. Bazylika i plac Św. Piotra w Watykanie wypełnione dziełami sztuki najwyższej klasy, wliczając Pietę Michała Anioła i tron papieski Berniniego. Rzym to też słynne place i fontanny. Najpiękniejszy plac to Piazza Navona, a najczęściej odwiedzana fontanna to di Trevi. Rzym to wreszcie setki uliczek, w  których łatwo się zagubić i dać oczarować innej stronie miasta – żywotnej, rozedrganej, pełnej kuchennych zapachów, plotek, flirtów. Współczesny Rzym wcale nie jest mniej ciekawy niż ten historyczny i klasyczny.

 

Toskania

Toskania to kraina kamiennych domów, strzelistych cyprysów i gajów
oliwnych. Jednak dla kogoś, kto dał się uwieść jej urokowi to znacznie
więcej. Toskania to przede wszystkim niespotykana nigdzie indziej na
świecie feeria zapachów i smaków. W czasie upalnych dni (latem
temperatura sięga tam nawet 45 st. C) w powietrzu unosi się
zniewalający zapach dojrzałych pomidorów, bazylii, smakowitych trufli
i trudna do opisania woń rozgrzanych południowym słońcem
dojrzewających oliwek. Smak i zapach porannego espresso na długo
pozostanie w pamięci smakosza kawy a soczysta „bistecca alla
fiorentina” (stek wołowy) zaspokoi kulinarne oczekiwania najbardziej
wybrednego podniebienia. Toskania to ciasne miasteczka, zbudowane z kamienia, gdzie życie toczy się w spowolnionym tempie. Poczynając od leniwego poranka, kiedy mieszańcy spotykają się w niewielkiej kafeterii na porannym espresso, poprzez trwającą niemal pół dnia sjestę (w czasie, której zamykane są wszystkie bary i sklepy) aż po wieczór, który niesie lekkie ożywienie i przeciąga się do późnej nocy. To pora, gdy liczne włoskie rodziny spędzają długi czas w lokalnych tratoriach jedząc pastę lub pizzę i pijąc pyszne włoskie wino. Toskania to w końcu kraina wina. Liczne winnice ukryte wśród zielonych wzgórz są skarbnicą smaków zarówno dla początkującego smakosza jak i dla znawcy tego trunku.

Wenecja

Zatłoczona, brudna, męcząca? Może, ale i tak trzeba ją zobaczyć. Bez wątpienia Plac Św. Marka jest niesamowity i architektonicznie powalający. Bazylika św. Marka udekorowana z zewnątrz i wypełniona po brzegi wewnątrz skarbami sztuki i łupami z egzotycznych wypraw. Pałac Dożów to majstersztyk weneckiego gotyku. A przejażdżka gondolą po Grand Canal, pod mostem Rialto, wśród kolorowych fasad domów i pałaców jest po prostu obowiązkiem szanującego się turysty. Lepiej jednak nie planować zbyt wielu noclegów i posiłków, o ile szanuje się swój portfel. Wenecja jest nieprzyzwoicie droga.

 
Mediolan

Mediolan słynie z mody. Via Monte Napoleone to ulica, na której każda kobieta straci głowę. Po obu stronach oszałamiające wystawy najsłynniejszych domów mody. A do tego jeszcze wielkie sklepy z najbardziej wyszukanymi sprzętami i ozdobami dla domu. Mediolan to także miejsce ekspozycji bodaj najsłynniejszego dzieła Leonardo da Vinci, czyli „Ostatniej Wieczerzy” namalowanej na jednej ze ścian kościoła Santa Maria delle Grazie. Ale uwaga –nie jest łatwo zobaczyć malowidło, trzeba zarezerwować sobie termin. Nie tylko dla miłośników opery jest słynna La Scala – opera, której przepych i prestiż nie mają sobie równych.

 

Florencja

Florencja to skarbiec sztuki. Już w XIX wieku była uważana za najpiękniejsze miasto Włoch. Licza pałaców przytłacza, wnętrza wypełnione dziełami sztuki olśniewają. Piazza del Duomo to estetyczny majstersztyk, galeria Uffizi jest wypełniona obrazami mistrzów, Palazzo Vecchio, dawna siedziba Medyceuszy przypominająca nieco fortecę to jeden ze znaków rozpoznawczych miasta. A  to tylko perełki na początek. W Galleria dell Accademia stoi Dawid, najbardziej znana rzeźba Michała Anioła.

Siena

Jedno z najlepiej zachowanych średniowiecznych miast Włoch. Labirynt uliczek plącze się i wije, a wszystkie zdają się spotykać na lekko pochyłym Pizza del Campo. Urocze miejsce, zwłaszcza lekko po sezonie, gdy nie ma już takich tłumów.

 
Zatoka neapolitańska

„Zobaczyć Neapol i umrzeć”. Niegdyś słynne powiedzenie teranie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Chyba, że chodzi o śmierć ze zmęczenia. Neapol jest hałaśliwy, brudny, wielki. Nie polecamy na wakacje. Ale na południe od Neapolu rozciąga się jedno z najpiękniejszych wybrzeży Włoch. U stóp Wezuwiusza leżą Pompeje i Herkulanum, najlepiej zachowane miasta greckie, przysypane nagle popiołami wulkanu i w skamieniałej postaci zachowane do dziś, łącznie z odciskami przysypanych mieszkańców. Wybrzeże jest bardzo urozmaicone: skaliste zatoczki, skały wystające z morza, jaskinie leżące nad samą wodą lub tuż pod nią. Od południa zatokę zamyka półwysep Sorrento, a za nim ciągnie się wybrzeże Amalfi. Leżą na nim miasteczka jak z obrazka: Positano, Amalfi, Ravello. Krótki rejs po lazurowej wodzie pozwala dostać się na Capri, wyspę o oszałamiających kolorach i formach wybrzeża. Czar Capri aplikuje dawkę romantyczności rozczulające nawet najbardziej zatwardziałe serca.

 
Dolomity

Polacy są drugą, po Niemczech, nacją najczęściej jeżdżącą na nartach po stokach włoskich Dolomitów. To dość zaskakująca statystyka, ale po chwili refleksji całkiem zrozumiała. Dolomity są stosunkowo łatwo dostępne z Polski, a luźniejszy włoski styl pewnie bardziej leży Polakom niż austriacki porządek. A może chodzi o Dolomity? Są wyjątkowe. Sterczące skaliste kominy, fantazyjne kształty, malownicze doliny. Warto odkryć ten rejon latem. Bez pokrywy śniegu w pełni widać uroki krajobrazu, górskie jeziora, przycupnięte do zboczy winnice, zamki na skałach, przytulne wioski.

 

Sycylia

Natura i historia uczyniła z Sycylii krainę kontrastów. Krajobraz Sycylii jest surowy, ale w żadnym wypadku nudny bądź nieciekawy. Wybrzeże jest dość łatwo dostępne. Ale w głębi lądu czają się wulkany, groźne żleby i wykroty pozostałe po kopalniach siarki. Wulkan Etna jest wciąż aktywny i nad szczytem często unoszą się opary i dymy. Na stokach wzgórz rozciągają się winnice, a gdzieniegdzie widać zamki zbudowane z bloków lawy. Sycylia jest także pełna ciekawych zabytków świadczących o wspaniałej przeszłości wyspy. Niegdyś leżała w samym sercu znanego świata i mieszały się tu wpływy klasyczne i mauretańskie.

 
Sardynia

Sardynia jest wyspą. Już z tej racji jest nieco odmienna od reszty Włoch. Ale również tradycje i kultura ma mało wspólnego z resztą Włoch. Obyczaje są wyjątkowo surowe, mieszkańcy dumni i hardzi, wyjątkowo silne są związki rodzinne i znaczenie rodzin. Surowy jest też krajobraz. Wybrzeże kształtują piaszczyste wydmy i romantyczne jaskinie w zboczach gór. Wnętrze wyspy to dzikie góry porośnięte kolczastą macchia. Najbardziej intrygujące budowle na wyspie to nuragi, warownie sprzed przeszło 3000 tysięcy lat.  Do dziś nie wiadomo wiele o ich roli. Na wyspie znajduje się ich około 7000. Budowane były bez użycia zaprawy z ociosanych kamieni. Sardynia to świetne miejsce, żeby oderwać się od „tego wszystkiego”.