Kraj Porannej Świeżości

Koreańczycy po prostu kochają swój kraj. Co więcej, mimo podziału na dwa organizmy polityczne: Republikę Korei i Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną, w głębi serca wiedzą, że Korea jest jedna. Oba państwa formalnie nadal znajdują się w stanie wojny z racji podpisania jedynie rozejmu, a nie pokoju po wojnie koreańskiej (1950-53). Dzieli je szeroka na 4 km i długa na 250 km strefa zdemilitaryzowana. Demilitaryzacja może być pojęciem mylącym. Po obu stronach strefy stacjonują nadal milionowe armie i zdarzają się tzw. incydenty. W górach można zobaczyć np. tablice z numerami telefonów, pod które należy zadzwonić w razie pojawienia się podejrzanie zachowujących się osób. Najbardziej znanym miejscem strefy jest Panmundżon, w którym prowadzono rokowania pokojowe w 1953 roku.

Kraj Porannej Świeżości
Dla Polaków Koreę - Kraj Porannej Świeżości, nazywany także Krajem Spokojnego Poranka „odkrył” Wacław Sieroszewski (1858-1945), pisarz, podróżnik i badacz Dalekiego Wschodu, który dotarł na półwysep 10 października 1903 roku. Śladem tej podróży jest dziennik zatytułowany „Korea Klucz Dalekiego Wschodu” oraz opowiadanie „Z życia Korei”, pierwsze pełne źródła informacji o Korei.

Koreańczycy
Koreańczycy są uprzejmi i przyjaźnie nastawieni do cudzoziemców, którzy są tu postrzegani, jako „mający prawo nie wiedzieć”. Grzeczność jest w Korei wkomponowana w kulturę i język. Spotykając Koreańczyków, trzeba pamiętać, że ich życie i mentalność zdominowane są przez konfucjanizm. System konfucjański to system hierarchiczny. Każdy kontakt z drugą osobą polega na uwzględnieniu różnic społecznych: statusu, wieku, stanowiska, płci, wykształcenia. Świadome, że obcy muszą być przygotowani na pytania osobiste, które Koreańczycy bardzo lubią zadawać, starałyśmy się nie denerwować widząc, jak z każdym kolejnym pytaniem, rozmówca buduje sobie obraz naszej osoby, próbując umieścić nas na jakimś szczeblu drabiny społecznej.

Rozśpiewana korea
Koreańczycy mają poczucie humoru i lubią się śmiać. Zauważyłyśmy, że w wolnych chwilach lubią śpiewać. Powszechne są norebaengi – czyli miejsca do śpiewania karaoke. W ciągu ostatnich kilkunastu lat fala koreańskiego k-popu zalała Azję, a ostatnio zdobywa Europę. Najpopularniejsza artystka z Korei Południowej BoA, śpiewa w czterech językach (po koreańsku, chińsku, japońsku, angielsku). W Japonii i Azji Wschodniej oraz USA znajdziemy także fanów Kim Bum Soo i takich grup jak: Rain, Se7en, Jewelry, Super Junior.


Jadąc metrem łatwo zauważyć, że mieszkańcy azjatyckiego tygrysa, wprost uwielbiają nowości techniczne oraz cyber świat. W czasie podróży prawie wszyscy oglądają na swoich komórkach programy telewizyjne. Ostatnio wielkie koncerny koreańskie podukujące elektronikę cieszą się ogromną popularnością na rynkach światowych. Koreańczycy słysząc jak obywatele świata mówią o ich produktach „japońska jakość”, z dumą podkreślają, że to produkty koreańskie.
Coraz większym uznaniem w świecie cieszy się literatura koreańska, odkrywana dzięki liczym tłumaczom. Przed przyznaniem tegorocznej nagrody Nobla bardzo dużo mówiło się o Ko Unie, południowokoreańskim poecie, byłym buddyście i nihiliście w jednej osobie, człowieku o ogromnej wrażliwości, autorze ponad 130 książek.


Ogromną popularność w świecie zdobywa także Kim Youngha – porównywany z japońskim Haruki Murakami, autor m.in. zbioru „Wampir i inne opowiadania”, pisarz posiadający wrażliwość młodego pokolenia oraz oryginalność pozbawioną genre, wnikliwy obserwator wielopoziomowego, głęboko schowanego, diabelskiego oblicza współczesnego człowieka.
Rekordy popularności biją serialne koreańskie – tzw. „drama”. Cały świat zna „Zimową Sonatę”. Najbardziej popularne są seriale oscylujące wokół tematyki obyczajowej, ze szczególnym skupieniem na problematyce realcji międzyludzkich. Trójkąty miłosne przeplatane dramatami wywołanymi skomplikowanymi powinnościami wobec partnerów, rodziny, szefa, itd.


Hangeul Znaczy Alfabet
Hangeul oznacza: „pismo narodu Han”. Został stworzony w 1444 roku podczas panowania króla Sejonga (1418-1450). W obecnym kształcie alfabet koreański składa się z 40 liter: 19 spółgłosek i 21 samogłosek. Litery w alfabecie koreańskim tworzą sylaby, które składane są w słowa. Pismo koreańskie nie jest zapisem linearnym, ale układem sylabogramów zapisanych w układzie poziomym lub pionowym. Słowa w tym alfabecie można zapisywać poziomo lub pionowo. Każda sylaba zapisywana jest jako blok, na polu kwadratu. Polskie słowo: „parówka” zapisane w systemie hangeulu wygląda następująco:

 R

PA Ó KA

 W