Piotr Kossowski: buntownik z powodem

Nazywam sprawy po imieniu. W podróży, jako biały, zamożny jak na warunki Trzeciego Świata, codziennie padam ofiarą rasizmu, naciągnięć, prób zastraszania. Oczywiście nie w takich krajach, jak Tajlandia, Kostaryka, czy Botswana. Tym krajom poświęcam w moich relacjach najmniej uwagi. Ale już w Nikaragui, Jemenie, Zimbabwe czy Somalii jest naprawdę gorąco. I jest adrenalina. Walczę, obserwuję, prowokuję. Nie chciałbym nikogo obrażać. Nigdy nie zgłosił się do mnie nikt dotknięty ze względu na kolor skóry, religię, opis własnego kraju, środowiska, społeczeństwa. Takie zastrzeżenia mają raczej strażnicy poprawności politycznej. Drobnomieszczańska mentalność.

Najwięcej satysfakcji sprawia mi to, że zupełnie nieoczekiwanie największe grono fanów to dojrzałe kobiety, które wiele w życiu widziały, są niezależne i nie muszą się obawiać, że są szczere. I wielokrotnie zgadzają się ze stawianymi przeze mnie tezami. Zdarza się, że zupełnie nieznane mi osoby dzwonią późno wieczorem, bo znalazły mój numer telefonu i chciałyby przedyskutować jakąś kwestię z książki. Z tych kontaktów nierzadko rodzą się trwałe i zażyłe znajomości. Co więcej kontaktują się ze mną polscy dyplomaci, którzy mogą nieskrępowanie porozmawiać o problemach krajów, w których pracowali. W tym sensie książka z awanturniczej stała się elitarną. Nie zabiegam o szerokie uznanie. Jestem szczęśliwy, że mogę pisać o tym, co myślę i czuję. I mogę sobie na to pozwolić. Także dlatego, że mieszkam w Polsce. I jestem dumny, że mam większą swobodę wypowiedzi niż na poprawnym do obrzydzenia Zachodzie. 

- W opisie świata i ludzi wyrażasz kontrowersyjne opinie, jesteś skrajnie subiektywny. Niektórzy porównują Cię do Wojciecha Cejrowskiego...

Bo nie mają do kogo innego porównywać. Nie ma w Polsce zbyt wielu podróżników, którzy wydaliby swoje książki. Raz, że trudno się przebić, dwa podróż to doświadczenie szczególnie osobiste. Nie każdy chce się nim podzielić. Nie każdy wie, gdzie wytyczyć granicę między opisem świata i ujawnieniem własnych emocji. Ja kierowałem się tym, żeby nikomu, kto był mi serdeczny nie wyrządzić krzywdy i tylko to w moich relacjach pominąłem. Z własnymi emocjami i poglądami na świat nie miałem takich zahamowań. I wszystko przedstawiłem takim, jakim postrzegałem, kiedy byłem w podróży. Nawet jeżeli później pewne moje poglądy ewoluowały. Przede wszystkim jestem uczciwy wobec siebie samego.

- To prawda, że nosisz w sobie "ukrytą fascynację więzieniami", że siedziałeś w  kilku w Ameryce Południowej? Za co?

Przykład – kierowca taksówki w Hondurasie chce mnie oszukać na 2-3 dolary przy kursie na lotnisko. Nie daję się. Trafiam do policyjnego aresztu do „zmiękczenia”. „Odbijają” mnie amerykańscy marines, którzy przylecieli na lotnisko helikopterem na zakupy. Ktoś to może nazwać awanturnictwem. Za 3 dolary do „pudła”? Te 3 dolary to cena awansu z „gringo” – dającego się zastraszyć i oskubać białego turysty na „nacionala” – traktowanego na równi z miejscowymi. Cena zasad i szacunku. I konsekwencji, które decyduję się ponieść jeszcze przed rozpoczęciem wyprawy. Inna sprawa, że czasami mam wrażenie, że przesadziłem. No, ale wtedy to już jest zwykle czas na refleksję. I tak w kółko.