Słupsk

Rozwój miasta nastąpił około 1225 roku, gdy ziemia słupska została przyłączona przez księcia Świętopełka do Pomorza Gdańskiego. W owym czasie na lewym brzegu Słupi powstał nowy ośrodek miejski założony przez niemieckich osadników.  W 1372 roku Słupsk stał się stolicą odrębnego księstwa, a przynależność do Hanzy zaowocowała dalszym rozkwitem gospodarczym i kulturalnym miasta. Przyjęcie w XVI wieku reformacji umocniło pozycję miasta na Pomorzu, a mecenat artystyczny książąt słupskich przyczynił się do rozwoju miejscowej sztuki. Gdy w połowie XVII wieku wygasła dynastia pomorska, Słupsk przypadł Brandenburgii, a potem Prusom.

W granicach Polski znalazł się po II wojnie światowej.  Jednym z najstarszych zabytków miasta jest pochodząca z początku XV wieku Baszta Czarownic, będąca pozostałością po średniowiecznych fortyfikacjach miejskich. Do systemu obronnego miasta należały także dwie bramy: zachowana w całości Brama Nowa z około 1500 roku, zwieńczona XVII-wiecznym hełmem, oraz usytuowana przy Targu Rybnym Brama Młyńska z około1400 roku (częściowo zrekonstruowana po zniszczeniach wojennych). Ta druga swoją nazwę wzięła od sąsiadującego z nią młyna, którego początki sięgają jeszcze 1310 roku, choć obecną formę nadano mu dopiero pod koniec XIX wieku. Dziś ten jeden z najstarszych młynów wodnych w Polsce mieści ekspozycję etnograficzną. Usytuowana w obrębie murów obronnych starówka została niemal doszczętnie zniszczona w 1945 roku.

Z dawnej zabudowy Starego Rynku pozostały jedynie trzy mieszczańskie kamienice z XVIII–XIX wieku. W środkowej zachowało się nawet stylowe wnętrze Apteki Dworskiej. Po wojnie jednak nie zdecydowano się odbudowywać starówki w jej formie historycznej. Na jej miejscu w latach 60. stanęło dobrze zaprojektowane, nowoczesne osiedle, obecnie przekształcane w duchu modnego naiwnego historyzmu.