Galindia

Galindia położona niegdyś w południowej części Prus. Dzisiaj obejmuje obszar około 20 ha
w centrum Puszczy Piskiej
na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Okolice Iznoty od V wieku p.n.e.
do XIII zamieszkiwały plemiona Galindów, o których pisali kronikarze rzymscy m.in. Tacyt
i Ptolemeusz.

Bardzo ludna Galindia wzięła nazwę od słowa galas, oznaczającego „kraj położony na końcu świata”.

Galindowie żyli w przyjaźni z naturą, tworząc model demokracji opartej na wspólnym języku oraz tradycjach, obyczajach i religii. Nie tworzyli żadnych
struktur politycznych.

O wszystkich ważniejszych sprawach decydowały wiece prowadzone przez Wajdelotę.

Przez Galindię przebiegał Bursztynowy Szlak, którym przewożono na południe i zachód niezwykle cenny bursztyn.

Obecny wódz Yzeggus II wskrzesza i kontynuuje uniwersalne idee Galindów.

Od 10 lat wśród mazurskich lasów rekonstruuje się osadę plemienia Galindów. Odtwarza się ich codzienne życie, zwyczaje i rytuały. Na terenie ośrodka znajdują się: pieczary, termy, lochy demonów (w tym stylistycznie nawiązujące do bursztynu), studnie głodowe, uroczyska leśne, rytualny krąg kamienny czy labirynt Galindów.

Jedną z atrakcji turystycznych jest napad rabunkowy na przejeżdżających autobusem turystów. Droga do ośrodka ozdobiona jest drzewami, "posadzonymi" korzeniami do góry. Na terenie "osady" znajdują się też różnego typu rzeźby i instalacje, stylizowane na epokę Prusów.