Góry Mackenzie, czyli "Mission Impossible"

Wiem czym pachnie dzika Kanada, ojciec nie wie. Tata z koleji powiedział - a ja uważam że będzie ciężka wyprawa morska. Na wodzie czuję się dobrze bliższa ciału koszula. Mam dużo doświadczenia - w końcu urodziłem się na Mazurach. Nie bałem się Morza Białego i dzikiego Ponoju ale miałem i nadal mam respekt do Canol.

O Canol usłyszałem od pewnej uroczej blondynki z Norman Wells. Wówczas płynąłem canoe samotnie przez cala Kanadę. Sztorm na Mackenzie zmusił mnie do trzydniowego postoju. Poznałem Jennifer. Oprowadzając mnie po zaułkach Norman Wells wskazała palcem na dzikie Góry Mackenzie.

Czuje już przesyt Kanady. Bardzo mi zależało(bardzo!) a żeby zakończyć te wyjazdy –które trwały 5,5 roku sukcesem.

Andrzej Sydor mój przyjaciel zapytał się znowu jedziesz do Kanady, przecież już tam byłeś. Odpowiedziałem, tam jest duch niezrealizowanej przygody. Muszę ją zrealizować aby nadal dobrze funkcjonować, aby spokojnie spać. Teraz ten duch jest bardziej spokojny niż kiedykolwiek.

Teraz dochodzę do siebie. Canol skurczył mi żołądek, więc nie mogę zbytnio dużo jeść. Zazwyczaj po takich wyprawach czas powrotu do rzeczywistości trwa 3-4 dni, a później praca.

Zapraszamy na spotkanie z Podróżnikiem, które odbędzie się 11 września w Sopocie w Galerii Malt, ul. Bohaterów Monte Cassino 28, godzina 17.30.

Większość sprzętu jest dobita, buty-podeszwy pękły, plecak również nie przeżył. Wszystko popękało. Piety mam zdarte. Ale na tym polega urok walki z natura i samym sobą.

Wyprawa w góry Mackenzie była moja ostatnia ekspedycja do Kanady. To pewne. Jestem tutaj już spełniony! Teraz zamierzam eksplorować Rosję, Syberię w jej najbardziej ekstremalnym wydaniu ZIMA! Myślę ze jestem już na to przygotowany. Dwa zero w Trójboju dla mnie i z tego jestem bardzo dumny!

Canol to nie spełniona ambicja z 2007 r. Teraz czuje się znacznie lepiej bo zrobiłem to co planowałem od 3 lat. Canol to również kawał historii Kanady. To tedy Amerykanie pociągnęli rurociąg na południe Kanady.

Canol to najbardziej ekstremalne wyzwanie - PRZEJŚCIE w Kanadzie. Kto nie wierzy niech się z nim zmierzy po 4 dniach dostanie odpowiedz. Od Twitya River nie ma szlaku nie ma drogi. Trzeba mocno myśleć analizować każdą górę, wzniesienie a żeby znaleźć drogę.

Warto dodać że nie korzystałem z rzutów żywności z samolotu tak jak większość podróżników robi , którzy chcą zdobyć Canol. Rozwiązałem to w taki sposób że od granicy z Yukon NWT ciągnąłem wózek do rzeki Twitya a później już szedłem z ciężkim plecakiem aż do rzeki Carcajou. To było dla mnie bardzo istotne. Być w jakimś stopniu nie zależnym.

Teraz powoli dochodzę do siebie. Schudłem 8 kg w ciągu 25 dni przeprawy. DZIURKI W PASKU ROBIŁEM CO 7 DNI.

Rok 2007 był dla mnie wielkim przełomowym rokiem postanowiłem zorganizować zimową wyprawę do Kanady w Góry Mackenzie. Nie wiedziałem co mnie czeka. Myślę (teraz już wiem) że byłem wówczas nie przygotowany do tamtej wyprawy.

Dlaczego bo szlak jest nie widoczny, trzeba się wspinać, przechodzić liczne odnogi koryt rzeki, kaniony itp. A przede wszystkim trzeba ciągnąć 90 kg sanie pod kontem 45 stopni. Na fokach człowiek by zjeżdżał do dołu. Liczne głazy narzutowe wielkości budki telefonicznej to kolejna przeszkoda. Po prostu "Mission Impossible".

Teraz już wiem ale żeby się dowiedzieć musiałem sam to sprawdzić. W 2007 r. przemierzyłem zimą na nartach i skuterem South Canol Trail. Z powodu głębokiego śniegu przerwałem wyprawę na North Canol Trail. Ale powiedziałem że musze wrócić i sprawdzić czy naprawdę North Canol jest taki trudny. Przed wyprawą powiedziałem do mojego ojca wiesz tato najbardziej z "TRÓJBOJU" (trzy wyprawy na Północ) obawiam się Canol Trail.