Góry, pustynie, Indianie

Niegdyś bardzo wojowniczy Nawaho, Apacze, Ute i Komancze nie przemierzają już na swych rączych mustangach pustyń i prerii z wymalowanymi na twarzach barwami wojennymi. Dawni wojownicy zdołali jednak zachować wiele ze swych tradycji i obyczajów. Dla Apaczów nadal wielkie znaczenie ma ceremonia inicjacji i wkraczania w dorosłość młodych dziewcząt (obrzęd Wschodzącego Słońca). Trwa ona kilka dni, ale przygotowania do niej (łącznie z wyborem matki chrzestnej) trwają cały rok.

Region Czterech Kątów w dalszym ciągu zamieszkany jest przez wiele plemion indiańskich, żyjących dziś głównie w rezerwatach lub w dużych miastach poza rezerwatami, gdzie wyemigrowali w poszukiwaniu pracy. Największy jest rezerwat Indian Nawaho (Navaho), który leży na pograniczu Nowego Meksyku, Arizony i Utah.

Do jego różnorodności kulturowej przyczynili się zarówno tubylczy mieszkańcy – Indianie, ale także, począwszy od XVI w., europejscy zdobywcy i kolonizatorzy, głównie Hiszpanie.

Niezwykłe krajobrazy na równi z dość ciepłymi zimami na znacznej części tego regionu przyciągają coraz częściej do stałego osiedlenia się emigrantów oraz samych Amerykanów, którzy przenoszą się tutaj równie chętnie ze względu na klimat, jak też na niskie podatki w niektórych stanach. Jednak w lecie temperatury dochodzą tu do trzydziestu, a nawet czterdziestu kilku stopni Celsjusza, co da się wytrzymać jedynie dzięki suchemu klimatowi regionu i sztucznej klimatyzacji.

Na Południowym Zachodzie widoczne są liczne ślady starożytnych kultur indiańskich, starszych niż odkrycie Ameryki przez Kolumba. Najbardziej charakterystycznymi pozostałościami są puebla, zwane tak z języka hiszpańskiego i oznaczające wioskę. Domy i całe osady budowano tam z suszonych na słońcu cegieł adobe, obrobionych kamieni piaskowca i belek drewnianych, które stanowiły konstrukcję dachów i podłóg takiego puebla. Wznoszono w ten sposób kilkupiętrowe konstrukcje mieszkalno-magazynowe, zwane teraz czasem pierwszymi blokami mieszkalnymi w Ameryce Północnej.