HRADCZANY
Dojazd: metrem, linia A, stacja Hradčanská - jest najbliżej położona zamku, choć i tak znajduje się od niego w znacznej odległości. Tym, którzy nie lubią spacerować, poleca się dojazd tramwajem - linia 22 lub 23 z Małej Strany. Linia 22 dowiezie nas w każde miejsce na Hradczanach.
Jeśli nad zamkiem łopocze flaga, to znaczy, że prezydent Republiki Czeskiej przebywa w granicach kraju, jeśli flagi brak - prezydent wyjechał! Nie ma to jednak dla nas znaczenia, codziennie prawo wejścia na zamek praski i zwiedzania go mamy tak samo my, jak i miliony turystów.
Nazwa \"Hradčany\" pochodzi od słowa \"hrad\", które po czesku znaczy \"zamek\", oraz od słowa \"čany\" - \"wzgórze\". Dzielnica zamkowa jest prawdziwym miastem w mieście i sama w sobie może być celem podróży. Tak w nocy, jak i w dzień jest w ogromnym stopniu obecna w Pradze: nadzwyczajna bryła architektoniczna nieprzerwanej długości 1,4 km w linii poziomej. Także nocą nie zmęczy nas magia tego przedstawienia!
Hradčanské náměstí (plac Zamkowy)
Kiedyś centrum miasta Hradczany miało strukturę miasta średniowiecznego. Po pożarze w 1541 r., który spustoszył prawie całą dzielnicę, w miejsce domów wybudowano piękne pałace, zupełnie zmieniające pejzaż.
SCHWARZENBERSKÝ PALÁC (pałac Schwarzenbergów).
Hradčanské náměstí 2, Hradčany.
Zamknięty dla zwiedzających na czas renowacji w czasie ostatniej aktualizacji. Znajduje się tu jedna z sal ekspozycyjnych Galerii Narodowej. Po informacje na temat godzin otwarcia trzeba zwrócić się do Centrum Informacji Turystycznej lub sprawdzić na www.ngprague.cz. Jest to jeden z najpiękniejszych renesansowych pałaców w Pradze. Powstał w latach 1545-1563 wg planów A. Gallego, zwanego Vlachem. Całą powierzchnię fasady pokrywają sgraffita w stylu weneckim i wzór boniowania diamentowego, typowego elementu dekoracyjnego epoki, szczególnie ładnie prezentujący się od strony placu Zamkowego, ale także widoczny z ul. Nerudovej, skąd zupełnie zmienia się perspektywa. Ekspozycja ukazuje części uzbrojenia i ewolucję, jakiej podlegała technika wojskowa od jej początków aż do I wojny światowej.
Wielbiciele militariów będą tu mieli czym nacieszyć oczy, widząc elementy wyposażenia wojska pochodzące z wszystkich epok i wszelkiego rodzaju. Armaty (także morskie) z okresu od XVI do XX w. wystawione są na dziedzińcu. Mundury, stroje wojskowe, plany bitew i przydatne wojskowym rzeczy także znajdują się w zbiorach muzeum. Warto zwrócić uwagę na niezwykłą armię składającą się z 33 000 figurek ołowianych, której kolekcja zapoczątkowana została 100 lat temu.
PAŁAC THUN-HOHENSTEINÓW (zwany też Toskánský Palác).
Hradčanské náměstí 5. Barokowy budynek, prosty w stylu, zbudowany w latach 1689-1691 wg planów francuskiego architekta J.-B. Matheya. Nad portalem zauważalny herb książąt Toskanii, do których pałac kiedyś należał. Pięć statuetek na attyce wyobrażających antycznych bogów wyszło spod dłuta Brokofa.
SZCZEGÓLNY DOM POD NR. 6, w którym mieszkają potomkowie Alfonsa Muchy.
DOM-BLIŹNIAK POD NR. 8, który \"grał\" dom W.A. Mozarta w filmie \"Amadeusz\" Miloąa Formana.
*MARTINICKY PALÁC (pałac Martinicki). *Dom przebudowany na pałac renesansowy po1620 r. Znajduje się tu urząd naczelnego architekta Pragi. W czasie renowacji w 1971 r. na fasadzie odkryto sgraffito przedstawiające sceny biblijne i mitologiczne.
ŠTERNBERSKÝ PALÁC (pałac Šternberków) i NÁRODNÍ GALERIE (Galeria Narodowa).
Hradčanské náměstí 15
tel. 220514599.
Otwarte od wtorku do niedzieli w godz. 10.00-18.00.
Zbudowane przez Giovanniego Battistę Alliprandiego w latach 1698-1707. Jest to wspaniała barokowa budowla, efekt współpracy Domenico Martinellego i G. B. Alliprandiego, ostatecznie ukończona w latach 1698-1720. Ściany budynku wychodzące na wewnętrzny dziedziniec dekorowane są stiukami. Dzieła sztuki tu zgromadzone znajdują się w salach, których sufity pokryto wyśmienitymi freskami. Znajduje się tu kolekcja Galerii Narodowej w Pradze. Dochodzimy do niej małą uliczką, potem wchodzimy do hallu, mieszczącego się na linii diagonalnej budynku.
Jeśli chcemy zwiedzić w Pradze tylko jedno muzeum, to powinna to być właśnie Galeria Narodowa, posiadająca przepiękną kolekcję obrazów i rzeźb. Tutaj też przechowywane są najważniejsze dzieła sztuki pochodzące \"z miasta\". Założona została w 1790 r. Są tu świetne płótna mistrzów flamandzkich. Ci, którzy kochają malarstwo włoskie od XIV w. do 1. poł. XVI w., znajdą tu dzieła takich artystów, jak Bartolomeo Veneto, Bronzino i Lorenzo Monaco. Reprezentowana jest także sztuka niemiecka XV-XVIII w., w tym słynne płótna Lucasa Cranacha i Hansa Holbeina, sztuka flamandzka XVII w. (obrazy Petera Paula Rubensa, Anthony\'ego van Dycka, Jacoba Jordaensa), holenderska XV, XVI i XVII w. - przede wszystkim Rembrandta. Wreszcie, szkoła hiszpańska XVII i XVIII w. - Jusepe de Ribera, Giambattista Tiepolo, El Greco i Goya. Dużą część ekspozycji stanowią ikony.
Pražský hrad (zamek praski)
W Księdze Rekordów Guinnessa zamek praski pojawia się jako największa rezydencja głowy państwa. Zamek - Czesi piszą zawsze dużą literą - mierzy kilometr ze wschodu na zachód i ok. 400 m z północy na południe. Do konstrukcji tego cennego zespołu zabytków każda epoka dołożyła swój kamień; na tym wzgórzu dachówek współistnieją wszystkie style architektoniczne, tworząc niezapomnianą panoramę. W 1994 r. zamek odwiedziło 5 mln turystów.
Zamek, symbol postępu ludzkości, pojawił się w tym miejscu w 870 r., gdy pierwszy książę Czech, Borzywoj (Bořivoj), zbudował tu warownię z drewnianą palisadą. Wraz z kolejnymi pożarami, budowami i przeróbkami wprowadzanymi przez różnych właścicieli zmieniał się bezustannie, ale dzisiejszy wygląd jest w zasadzie zgodny z tym, co zrobiono w czasie prac zarządzonych przez cesarzową Marię Teresę w latach 1740-1780.
- Pierwszy dziedziniec. To główne wejście na zamek, reprezentacyjny, ceremonialny dziedziniec. Codziennie w południe, tak w lecie, jak i w zimie, można tu obserwować \"wielką\" zmianę warty: dobrze ułożony 20-minutowy balet, w którym uczestniczy ok. 40 strażników pozostających w służbie ochrony zamku. Ich mundury, niegdyś w kolorze khaki, zostały zastąpione u zarania samodzielnej demokracji czeskiej przez obecne, granatowe.
Wielka krata wyznaczająca granicę pierwszego dziedzińca wspiera się na barkach gigantów wyrzeźbionych przez I. Platzera. Symbolizować mają mitologiczną walkę gigantów. Po lewej stronie od tego reprezentacyjnego dziedzińca znajduje się wejście do \"ogrodu na baszcie\" (zahrada Na baąté), urządzonego przez Jože Plečnika w latach 30. XX w. Brama Macieja, wiodąca na drugi dziedziniec, jest najstarszym obiektem na tym dziedzińcu, znajdowała się kiedyś na fortyfikacjach; po przebudowie dokonanej przez Marię Teresę stała się częścią zabudowań zamkowych. Przechodząc przez bramę, po prawej zostawiamy schody, które prowadzą do kancelarii prezydenta. Schodami po lewej natomiast moglibyśmy dojść do sali Plečnika - to główne dzieło tego architekta, któremu powierzono zaplanowanie przerobienia części zamku i ogrodów w latach 1920-1930. Stamtąd zaś do słynnej sali hiszpańskiej oraz do Galerii Rudolfa. Te pomieszczenia, pełne stiuków, złoceń, niekiedy dostępne są zwykłym śmiertelnikom (np. przy okazji koncertów). Nie
przegapmy takiej okazji, spróbujmy choć na moment wejść w świat Habsburgów...
- Drugi dziedziniec. Drugi dziedziniec pojawił się w XVI w. na miejscu dawnego przedmieścia. Został następnie przebudowany przez N. Pacassiego w 1775 r., za czasów Marii Teresy. Pośrodku znajduje się ładna barokowa fontanna z 1686 r. oraz renesansowa studnia - są to najbardziej zwracające uwagę obiekty w tej przestrzeni, także zorganizowanej przez Plečnika. Z tego dziedzińca wchodzimy do galerii zamkowej (otwarta od wtorku do niedzieli w godz. 10.00-16.00), w której możemy zobaczyć m.in. dzieła Tintoretta, Tycjana, Rubensa itd. W południowo-wschodnim kącie znajduje się kaplica Świętego Krzyża - w niej umiejscowiono centrum informacyjne oraz kasę.
- Katedrála sv. Vita (katedra św. Wita). Jej wieża, o wysokości 97 m, góruje nad miastem, a kolorowych witraży jeszcze długo nie zapomnimy. Mimo zniechęcającego tłumu, wizyta w tej świątyni jest obowiązkowa. Budowę katedry rozpoczęto w 1344 r., pod kierunkiem francuskiego architekta, Matyáąa z Arras, a zakończono w 1929 r., z Kamilem Hilbertem jako szefem. W międzyczasie wielu różnych artystów uczestniczyło w pracach, a pomiędzy nimi byli m.in. Petr Parléř (1356-1397), budowniczy mostu Karola, Bonifác Wohlmut (1560-1562), Niccolo Pacassi (1770), a potem także Josef Kranner i Josef Mocker (1873-1899).
Katedra stanowi integralną część zespołu zamkowego - brak przed nią placu, zresztą pierwotnie wejście znajdowało się z boku. Nie ma zatem miejsca, by cofnąć się i podziwiać w pełni iglice i zachodnią ścianę świątyni - można je oglądać, zadzierając mocno głowę do góry, a fasada ozdobiona jest trzema brązowymi portalami i 14 posągami świętych.
Wewnątrz odruch serca prowadzi nas do pierwszej po prawej (za transeptem) kaplicy św. Wacława. Powstała ona nad kryptą jemu poświęconą, wykonaną przez Petra Parléřá. Ściany kaplicy ozdobione są szlachetnymi kamieniami i malowidłami przedstawiającymi Pasję Chrystusa oraz życie św. Wacława. Za głównym ołtarzem znajduje się nagrobek św. Jana Nepomucena, który z pewnością zwróci naszą uwagę ze względu na swoją prostotę. Jest to dzieło słynnego J.E Fischera von Erlach (1735) oraz rzemieślnika J.J. Würtha.
Na południowej ścianie zewnętrznej katedry znajdują się tzw. złote drzwi (Zlatá brána), których ozdobą jest mozaika przedstawiająca sceny z sądu ostatecznego. Pośród przedstawionych na nich postaci są także cesarz Karol IV i jego małżonka, Elżbieta, obydwoje na kolanach. Jest to wejście ceremonialne do katedry, prowadzące do wnętrza z trzeciego dziedzińca.
- Trzeci dziedziniec. Dziedziniec ten powstał na pozostałościach kilku obiektów romańskich i gotyckich, dominuje nad nim boczna ściana katedry św. Wita. Na dziedzińcu znajdują się mury romańskiego kościoła, które odsłonięto w czasie prac podjętych przed 1929 r. Na dziedzińcu widzimy granitowy monolit (Žulový monolit z Mrákotína) wysoki na niemal 16 m - dzieło Plečnika poświęcone pamięci ofiar I wojny światowej, oraz posąg jeźdźca - jest to św. Jerzy zabijający smoka, pochodzący z 1373 r. Na wieży znajdują się dwa zegary, jeden nad drugim, jeden wskazuje godziny, drugi - minuty.
Koniecznie trzeba wejść do gotyckich komnat starego pałacu królewskiego, kiedyś zajmowanych przez władców Czech. Pójdźmy od razu do długiej na 62 m sali Władysława (Vladislavský sál; Władysław Jagiellończyk - król Czech i Węgier, syn Kazimierza Jagiellończyka). W tej ogromnej sali odbywały się królewskie uczty, na których świętowano koronacje oraz turnieje rycerskie. Niedawno, w 1948 r., miał tu miejsce wybór Klementa Gottwalda na prezydenta, potem zaś, w 1975 r., Gustáva Husáka na ten sam urząd.
Inne interesujące komnaty - sala sejmowa z zadziwiającym sklepieniem, schody rycerskie (Jezdecké schody) w stylu bardzo późnego gotyku, romańska komnata pochodząca z pierwszego pałacu królewskiego, z czasów księcia Soběslava.
- Bazilika Svatého Jiří (bazylika i klasztor św. Jerzego). Piękna barokowa fasada skrywa romańską bazylikę, która uważana jest za najlepiej zachowaną świątynię tego typu w Czechach. W przyległym do niej klasztorze zorganizowano jedno z najwspanialszych muzeów Pragi. Zgromadzone są w nim dzieła sztuki czeskiej na wystawie \"Sztuka czeska od Rudolfa II do końca baroku\".
Sam klasztor jest najstarszym w Czechach i zarazem pierwszym klasztorem dla kobiet. Założony został w 973 r. i od tego czasu jego gmach wielokrotnie przebudowywano, podobnie jak i samą bazylikę. W czasie rządów cesarza Józefa II klasztor zamknięto (1782), a budynek przeznaczono dla wojska. Ostatnie prace prowadzono tu w latach 1962-1974, gdy go odnawiano i przystosowano do przechowywania drogocennych dzieł sztuki (obrazów). W niektórych salach ekspozycyjnych zachowały się elementy romańskie i gotyckie, w innych - widzimy renesansowe i barokowe zdobienia. Pomiędzy obrazami tu wystawionymi, pochodzącymi z epoki Rudolfa II, warto wymienić płótna Hansa von Aachen, Bąrtoloměja Sprangera czy Adriana de Vries. Pośród barokowych zaś wyróżniają się prace Karela Škréta, Ferdinanda Maxmilana Brokofa czy Petra Jana Brandla. Wystawa jest dość duża - dobrze jest przeznaczyć przynajmniej godzinę na jej zwiedzanie.
- Zlata ulička (Złota Uliczka). Domki jak dla lalek, kolorowe, przylegające do fortyfikacji zamkowych, zamieszkiwane były kolejno przez uchodźców ze spalonej Małej Strany w 1541 r., łuczników oraz złotników w okresie panowania Rudolfa II - od tych ostatnich uliczka wzięła nazwę. Za Marii Teresy została odnowiona, a swoją sławę zawdzięcza m.in. temu, iż w domku pod nr. 22 mieszkał i pisał Franz Kafka.
ULICA JIŘSKÁ. Jest to najstarsza ulica na wzgórzu zamkowym. Na jej końcu znajduje się Czarna Wieża, poprzez którą wychodząc, opuścimy zespół zamkowy. Wcześniej jednak miniemy długą fasadę pałacu Lobkowiczów. Opuszczając teren zamku, dobrze jest się zatrzymać na tarasie widokowym, z którego mamy piękny widok na miasto. Podziwiajmy mnogość wież i kopuł kościelnych, które dały Pradze przydomek \"miasta tysiąca dzwonnic\".
- Lobkovický palác (pałac Lobkowiczów). Ul. Jiřská 3. Sam pałac znajduje się w obrębie zespołu zamkowego, przy uliczce łączącej trzeci dziedziniec zamkowy ze Złotą Uliczką. Budynek jest wielkim renesansowym pałacem pochodzącym z XVI w. i przebudowanym w następnym stuleciu pod kierunkiem Carlo Lurago.
- Muzeum Hraček (Muzeum Zabawek).
Ul. Jiřská 6
tel. 224372294.
Otwarte w godz. 9.30-17.30.
Bilet wstępu: 50 CZK.
Wejście do muzeum przez dziedziniec pałacu, tuż obok przyjemnej kawiarni. Można tam przejść bezpośrednio po opuszczeniu płatnej części Złotej Uliczki lub dochodząc ul. Jiřską. Jest to jedno z najważniejszych muzeów tego typu na świecie, gromadzące kolekcję zabawek europejskich i amerykańskich. Wyścigówki, kolejki elektryczne, pluszaki, a przede wszystkim lalki, od najprymitywniejszych do lalek Barbie.
ZAHRADY NA VALECH (ogrody na fortyfikacjach zamkowych).
Otwarte 1.04-31.10 w godz. 10.00-18.00.
Wstęp wolny.
Z trzeciego dziedzińca możemy przejść schodami, które prowadzą przez południowe skrzydło zamku aż do ogrodów urządzonych 13 m poniżej, na miejscu dawnych obwarowań zamkowych. Nowej aranżacji starych ogrodów dokonał Plečnik, który potrafił w zręczny sposób część tego terenu podciągnąć na całej długości do góry i wyrównać do poziomu wejścia na zamek, znajdującego się w Ogrodzie Rajskim. Przestrzenie zielone (5 ogrodów, taras w ujeżdżalni, Fosa Jelenia) zajmują 30 ha, utrzymywanych przez 30 ogrodników. Gdy Václav Havel został wybrany na prezydenta, ogrody zamkowe zaczęły dostarczać ok. 500 kwiatów dziennie, dla zaspokojenia potrzeb siedziby głowy państwa - wydatek rzędu 2 mln CZK. On także nakazał uprawę warzyw na powierzchni 500 m2, przeznaczonych następnie na stół prezydenta, propagującego spożywanie zdrowej żywności.
Jest to miejsce spokojne i szczególnie przyjemne, kontrastujące w tym zakresie z tłumnymi ulicami zespołu zamkowego. Mamy tu też przepyszny widok na miasto, co pozwala nie czuć się przytłoczonym wysokością dawnych fortyfikacji. W lecie (i tylko w lecie) możemy z ogrodu Na Valech przejść na Małą Stranę przez ogrody zamkowe.
Královská zahrada (ogrody królewskie)
Dojazd: od przystanku tramwajów linii 22 i 23 kierować się trzeba w stronę zamku. Wejście do ogrodów znajduje się po lewej stronie, przed mostem nad Fosą Jelenia. Drugie wejście - koło renesansowego pawilonu, naprzeciwko przystanku tramwajowego linii 22 i 23.
Otwarte od kwietnia do października, w godz. 10.00-18.00; wstęp wolny. To piękne renesansowe ogrody, urządzone w 1534 r. na rozkaz Ferdynanda I, w miejscu, gdzie niegdyś uprawiano winorośl. W tym czasie uważane były za jedne z najpiękniejszych na świecie. Uprawiano tu owoce egzotyczne, powstała także wielka oranżeria. Alejki są ocienione, ścieżki dobrze utrzymane, trawniki - idealne, ptaki, spokój, wiewiórki - to wszystko rzuca na nas czar. Było to miejsce, w którym wydawano przyjęcia pod gołym niebem, zresztą nadal odbywają się tu takie \"garden-party\", a także koncerty muzyki klasycznej.
Wzdłuż Fosy Jelenia stoi pawilon do gry w piłkę - Mičovna. To piękny przykład architektury renesansowej. Zauważymy z pewnością przepiękne sgraffito zdobiące jego fasadę. Dziś odbywają się w nim różne wystawy. W głębi znajduje się Belweder, w czystym stylu włoskiego renesansu, uważany za najlepszy w tym stylu na północ od Alp. Ferdynand I Habsburg kazał wybudować go w sekrecie dla swej żony, Anny, ale wznoszenie budynku trwało tak długo (1537-1563), że królowa nigdy nie zobaczyła ukończonej budowli. Pomiędzy płaskorzeźbami zdobiącymi fasadę zobaczymy także postać samego Ferdynanda ofiarującego żonie figi. Z placu przed Belwederem rozpościera się wspaniały widok na Pragę. Można ten budynek także podziwiać od wewnątrz, ponieważ goszczą tu czasowe ekspozycje.
Nie zapomnijmy przykucnąć przy stojącej naprzeciw Belwederu, wykonanej w brązie śpiewającej fontannie (Zpívající fontána) - gdyż tylko w takiej pozycji usłyszymy jej pomrukiwanie. Jest to dzieło z 1568 r. autorstwa artystów Terzia i Jaroąa. W 1950 r. przeniesiono ją na obecne miejsce, pośrodku dużego trawnika leżącego na osi widokowej tego ogrodu, utrzymanego w stylu francuskiego renesansu. W sobotę można zobaczyć nowożeńców robiących sobie w tym wspaniałym ogrodzie pamiątkowe zdjęcia ślubne.
Kościół Matki Boskiej z Loreto
LORETÁNSKÉ NÁMĚSTĺ (plac Loretański).
Plac ten jest skomponowany w dość ciekawy sposób, gdyż dominują tu dwa całkowicie różne od siebie budynki. W górnej części - pałac Černin (Černinský palác), którego fasada rozciąga się na długość 150 m, w dolnej zaś - strzelista dzwonnica z hełmem przypominającym banie cerkwi, stojąca przy kościele Matki Boskiej z Loreto. Pałac Černin jest dziś siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Zwraca uwagę jego ogrom, wyolbrzymiony dodatkowo przez wzór boniowania diamentowego, którym ozdobiono dolną część budynku. Wzniesiony wg planów F. Carattiego w 1669 r., przebudowany został w 1718 r. przez F.M. Kaňkę, potem też przez A.M. Lurago. Pałac odnowiono w latach 1928-1934 pod kierunkiem Pavla Janáka.
LORETA (kościół Matki Boskiej z Loreto).
Loretánské náměstí 7
tel. 224510789.
Otwarte w godz. 9.00-12.15 i 13.00-16.30.
Bilet wstępu: 90 CZK.
Loreta powstała w latach 1626-1750; niezwykle harmonijna fasada barokowa jest dziełem rodziny Dientzenhoferów. Linie horyzontalne i wertykalne, które ją konstruują, tworzą wrażenie idealnej równowagi. Na dzwonnicy wisi 27 dzwonów, które co godzinę biją przez kilkanaście minut, a uderzenia tak współgrają, że tworzą słodką dla uszu melodię. Sanktuarium, zwane także \"Santa Casa\" (\"święty dom\" po włosku), jest jednym z domów pochodzących z Nazaretu, przeniesionych przez anioły w różne miejsca świata. Zbudowane zostało przez G.B. Orsiego w początku XVII w.; oczywiście stiuki zdobiące je są dziełem artystów przybyłych do Pragi z Italii. Zobaczymy tu też pozostałości dawnych fresków, posąg Madonny z drewna cedrowego i ołtarz wykonany w srebrze. Oblicza się, że w samych Czechach znajduje się ok. 50 \"Santa Casa\", ale i tak najsłynniejsza stoi we Włoszech, w Loreto.
Po wejściu przejdźmy od razu na pierwsze piętro - tu, w skarbcu, przechowywane jest \"Słońce Pragi\", olśniewająca monstrancja ze złota o jaśniejących promieniach, ozdobiona ponad 6 tys. diamentów. Klejnoty te są darem hrabiny Ludmiły Evy von Kolovrat, która zażyczyła sobie, by tak je po jej śmierci spożytkować. To arcydzieło zaprojektował pochodzący z Wiednia architekt, Fischer von Erlach. W Lorecie odbywają się msze św.: w soboty, o godz. 7.30, w niedziele, o godz. 17.00, w inne dni świąteczne, o godz. 8.30. W dni powszednie - o godz. 18.30.
Strahovský kláąter (klasztor na Strahovie)
KLASZTOR.
Tel. 23310711
www.strahovmonastery.cz
Z placu Loretańskiego trzeba pokonać jeszcze kawałek drogi, by dotrzeć na ten śliczny plac Pohořelec (trawnik z margerytkami, wielkie drzewo, domy ozdobione kwiatami), z którego możemy wejść do strahovskiego klasztoru. Jeśli skierujemy się do pasażu pod nr. 8 na placu, znajdziemy się rychło na klasztornym dziedzińcu. Został on wzniesiony dla zakonu premonstratensów (norbertanów) przez księcia (wkrótce króla) czeskiego Władysława II w 1140 r. Budynek był wielokrotnie zniszczony w wyniku działań wojennych, pożarów, potem odbudowywano go. Jego wygląd dzisiejszy pochodzi z XVII-XVIII w. i utrzymany jest w stylu barokowym. Po rozwiązaniu zakonów w 1952 r. klasztor przekształcono w Narodowe Muzeum Literatury, szczycące się wspaniałą biblioteką - świadczy ona o roli tego klasztoru na polu szerzenia kultury, od pierwszych lat od założenia.
