[
Możliwe, że wielu zwiedzającym, którzy widzieli wcześniej jaskinię w Postojnej, formy naciekowe w Škocjanskiej wydadzą się skromne – choć i tak są niezwykle piękne. Jednak gdy wejdziemy do podziemnego kanionu Reki, wrażenie będzie absolutnie niezapomniane. A dodatkową zaletą Škocjanu jest to, że zagląda tu o wiele mniej turystów, niż do Postojnej, a także piękne położenie i otoczenie jaskini. Jaskinie Škocjanskie są najważniejszym podziemnym fenomenem Krasu i Słowenii, a także jednymi z najwspanialszych jaskiń na świecie. Wiadomość o tajemniczym znikaniu rzeki w pobliżu jaskiń i ponownym jej pojawianiu się zanotował już starożytny historyk Posidonius z Apamei (135–50 p.n.e.). Jaskinie Škocjanskie znajdują się także na najstarszych drukowanych mapach: Laziusa z 1573 r. i Nowym Atlasie Mercatora z 1637 r. Dokładnie opisał je J. V. Valvasor w
Chwale Księstwa Krainy (1689). Wejścia do grot znały już ludy pierwotne, które wykorzystywały groty jako kryjówki i miejsca składania hołdów bóstwom świata podziemnego. Jaskinie od wieków były chętnie odwiedzane zarówno przez mieszkańców okolicy, jak i turystów, ale o narodzinach turystyki w obecnym tego słowa znaczeniu możemy mówić dopiero od 1819 r., kiedy to po raz pierwszy wprowadzono księgę gości. Jaskinia oraz jej okolice to jak na razie jedyne miejsce w Słowenii wpisane na listę UNESCO. Wpisano je również na listę Ramsar w 1999 r. Dla ochrony groty i terenów krasowych wokół niej utworzono Park Regionalny Škocjanske Jame, zajmujący 413 ha – są tu jaskinie, podziemne potoki, ogromne zapadliska, małe jeziora oraz wodospady rzeki Reka. Malowniczy, długi na 2 km i głęboki nawet do 150 m wąwóz na wschód od wsi Škocjan, został stworzony przez rzekę Rekę. Tuż przed wsią znika ona u stóp skalnej ściany, po czym pojawia się kolejno w dwóch zapadliskach krasowych – Małej i Dużej Dolinie. Następnie rzeka znika we
wspaniałych podziemnych kanionach, które kończą się jednym z największych podziemnych korytarzy. Cały system jaskiniowy ma 5,8 km, a różnica pomiędzy najwyższym i najniższym punktem wynosi 209 m. Jego część zwiedza się w czasie podziemnej wędrówki. Wejście do jaskini znajduje się na dnie innego zapadliska, około 0,5 km na zachód od parkingu i kas. Na dno schodzi się długimi schodami, aż do wejścia do sztucznego tunelu, którym docieramy do pierwszej części jaskini. Panuje tu idealna cisza, zaś przez jaskinie szlak prowadzi wśród coraz ciekawszych form naciekowych. Pierwszy korytarz, którym idziemy, zwany Raj, ma ubogą szatę naciekową. Stało się tak, ponieważ przed tysiącami lat w czasie trzęsienia ziemi zapadł się jego strop i od tego czasu nie zdążyły się jeszcze wykształcić nowe nacieki.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ](
\"http://bezdroza.pl\" )
[
Słowenia. Słoneczna strona Alp Prezentowane materiały pochodzą z przewodnika turystycznego po Słowenii opublikowanego nakładem wydawnictwa Bezdroża. ]( \"http://bezdroza.pl\" )
[
Kolejne sale są coraz większe. Duże wrażenie robi ogromna hala o długości 100 m i szerokości 40 m, gdzie stoją wspaniałe stalagmity – największy ma 15 m wysokości, a jego wiek szacuje się na 250 tys. lat. W końcu jednak dochodzi się do drugiej części jaskini – z dołu słychać huk przewalającej się wody – to Reka, płynąca tu głębokim na 100 m, podziemnym wąwozem o długości 6 km. Jest to największy podziemny kanion w Europie. Dużą atrakcją jest zawieszony na 50 m ponad nurtem rzeki
most Cerkvenikov. Dalej ścieżka wiedzie wykutą w skalnej ścianie półką, miejscami zaś po metalowych kładkach – wrażenia są niezapomniane. Wreszcie po emocjonującym marszu opuszczamy jaskinię przez ogromną bramę skalną powyżej miejsca, gdzie na dnie Wielkiej Doliny Reka wpływa pod ziemię. Z dna zapadliska w okolicę kas – ponad 100 m w pionie – wyjeżdża się specjalną windą. Zwiedzanie z przewodnikiem trwa ok. 1,5 godz. i odbywa się w języku słoweńskim, angielskim lub włoskim. Trasa jest znacznie dłuższa niż w Postojnej – trzeba przejść w samej jaskini ponad 3 km i pokonać ok. 400 schodów. Lepiej zaopatrzyć się przed wejściem w cieplejszą odzież, bo temperatura w jaskini rzadko przekracza 10°C. Budynek kas, tel.: +05 7082110, faks: +05 7082111, e-mail: ]( \"http://bezdroza.pl\" )psj.info@psj.gov.si, www.park-skocjanske-jame.si, z restauracją (drogą), niewielkim biurem informacji turystycznej, sklepem z pamiątkami, mapami i
książkami, automatem telefonicznym i toaletami, znajduje się obok parkingu, po zachodniej stronie wsi Matavun.
Na dziedzińcu przed kasami jest punkt zborny grup, schodzących do jaskini w następujących godzinach: codziennie od stycznia do marca i od listopada do grudnia – o godz. 10.00 i 13.00, dodatkowo o 15.00 w nd. i święta; od kwietnia do maja i w październiku o godz. 10.00, 13.00 i dodatkowo o 15.30 w nd. i święta; od czerwca do września wejścia o godz. 10.00, 11.30, 13.00, 14.00, 15.00, 16.00 i 17.00. Bilety w cenie: dorośli ok. 11 EUR, studenci (ISIC) ok. 7,80 EUR, dzieci ok. 4,50 EUR.
Oprócz jaskini możemy podziwiać także niewielkie kolekcje: archeologiczną (Jurij Barn, jest tu ciekawa makieta – przekrój przez cały system jaskiniowy) i etnologiczną (Jakopin Barn), w wyremontowanych kamiennych domkach na skraju wsi Škocjan (obie czynne od czerwca do września codziennie w godz. 11.00–19.00; wstęp z biletem do jaskini lub 1,50 EUR). Dojdziemy do nich ścieżką edukacyjną, idąc od budynku kas – lub zaraz po wyjeździe windą z jaskini – w lewo przez wieś Matavun. Po odwiedzeniu tych miniaturowych muzeów warto pójść dalej tym samym szlakiem – można dzięki temu obejrzeć jeszcze kilka osobliwości parku krajobrazowego.
Tuż obok ekspozycji archeologicznej, za niewysokim murkiem z punktami widokowymi, jest jeszcze jedno zapadlisko – niesamowita skalna studnia krasowa, o średnicy zaledwie 30 m, za to o głębokości ponad 100 m! Niedaleko już do zabudowań osady Škocjan – warto podejść do małego, kamiennego kościółka św. Kancjana, od którego miejscowość i jaskinie wzięły swą nazwę. Tuż za kościołem jest świetny punkt widokowy na wąwóz rzeki Reki, która ponad 100 m niżej, u stóp urwiska, wpływa pod skałę, na której stoimy. Dalej ścieżka prowadzi przez przysiółek Betanja i skręca w lewo, na zachód. Zaraz dochodzimy do punktu widokowego – małą ścieżką za wsią w lewo – na skraju Małej Doliny.
Widok zapadliska o niemal 150 m ścianach skalnych jest naprawdę niesamowity. Dalej ścieżka wije się przez las, dochodząc po kilkuset metrach do szlaku w stronę stacji kolejowej w Divačy (opis dojścia z Divačy – zob. informacje praktyczne – Dojazd, połączenia, orientacja) – tu trzeba skręcić znów w lewo, na południe. Po chwili dochodzimy do najlepszego punktu widokowego, na szczycie skały 150 m ponad miejscem, gdzie na dnie Wielkiej Doliny Reka wpływa do jaskini. Widać stąd oba zapadliska, wieś Škocjan, zaś wysoko ponad nimi, przy dobrej widoczności, daleki szczyt Snežnika (1796 m n.p.m.). Od punktu widokowego w kilka minut schodzimy z powrotem do parkingu i kas. Cały spacer, nie licząc czasu na zwiedzanie muzeów, nie zajmie więcej niż 45 min.
_ Źródło: Bezdroża _
