Pierwszy gondolier w spódnicy

Giorgia ma 23 lata, męża i dwójkę dzieci. Jej ojciec Dante jest również gondolierem.

"Zawsze kochałam gondole i w przeciwieństwie do moich trzech siostr zamiast spotykać się z przyjaciółmi wolałam wiosłować z tatą" - zdradziła dziennikarzom Giorgia dumna z przyjęcia do męskiego grona gondolierów, którzy przez lata przekazywali sobie zawód z ojca na syna.

Od tysiąca lat zawód gondoliera był zarezerwowany wyłącznie dla mężczyzn. Dla wielu było szokiem, że Gildia Gondolierów dopuściła do egzaminu, a potem do wykonywania zawodu, kobietę.

Aby otrzymać licencję na wykonywanie zawodu pani Boscolo musiała ukończyć 400-godzinny kurs i zdać trudny egzamin. Oprócz niej na gondolierkę szkoliły się jeszcze dwie kobiety, ale nie przeszły egzaminu.

Na kursie oprócz umiejętności manewrowania gondolą i zapoznania się z topografią kanałów, przyszli gondolierzy zdobywają również wiedzę o historii Wenecji, zabytkach i miejscach turystycznych, a także uczestniczą w zajęciach z języków obcych.

Jednak wysiłek włożony w naukę się opłaca. Wykwalifikowany gondolier może zapewnić swojej rodzinie przyzwoity poziom życia. Stawka za 50-minutowy wieczorny rejs po kanałach wynosi 100EUR, a za każde dodatkowe 20 minut kolejne 50 EUR.

Gondola jest łodzią płaskodenną o bardzo małym zanurzeniu. Jej długość najczęściej wynosi 10,87 metra, zaś szerokość 1,42. Łodzie wykonywane są ręcznie z 8 rodzajów drewna i składają się z 280 części każda.

Wiosło wyciosane jest z drewna bukowego, ma 4,20 metra długości i waży nie mniej niż 4,30 kg. Osadzone jest w dulce kołkowej nazwanej forcola wyciosanej z drewna orzechowego. Dla zrównoważenia ciężaru gondoliera stojącego na końcu rufy na dziobie umocowano il ferro - ciężkie stalowe okucie.

Gratulujemy Giorgi odwagi i determinacji oraz życzymy satysfakcji z wykonywanej pracy. Miejmy nadzieję, że wkrótce inne panie podążą w jej ślady.