Benin

www.msz.gov.pl

_ Stolica: Porto Novo (stolica konstytucyjna) Cotonou *(siedziba rządu i centrum administracyjne) *Waluta: frank Zachodnioafrykańskiej Wspólnoty Walutowej (XOF), 1 XOF = 100 centymów; 1 USD = 412,80 XOF; 1 EUR = 655,96 XOF (kurs z 10.04.2008)* Język urzędowy: francuski * _

WIZA I PRZEPISY WJAZDOWE
Obywatele polscy udający się do Beninu muszą mieć ważną wizę na przejazd i pobyt. Wizę można uzyskać w przedstawicielstwach dyplomatycznych i kon­su­larnych Beninu (w Polsce brak, najbliższe w Moskwie)
lub na granicy Beninu. Wjazd następuje na podstawie czasowego ze­zwo­lenia, a wizę pobytową wystawia najbliższy urząd imigra­cyjny w pierwszy dzień roboczy. Należy przedstawić powrotny bilet lotniczy lub środki finansowe na jego zakup (np. w postaci kaucji wpłaconej do banku lub biura podróży).

PRZEPISY CELNE
Restrykcje celne nie odbiegają od po­wszech­nie przyjętych standardów.

PRZEPISY PRAWNE
Konsekwencje naruszenia prawa są w Be­ni­nie bardzo dotkliwe. Obowiązujące uregulowania prawne wpro­wa­dzają bardzo surowe kary, przy czym już nawet podejrzenie o popełnienie przestępstwa może prowadzić do bardzo przykrych sytuacji. Posiadanie narkotyków jest ścigane i podlega surowym karom.

UBEZPIECZENIE
Może być wymagane posiadanie ubez­pieczeń osobowych i komunikacyjnych. Uznawane są polisy zagranicz­nych towarzystw ubezpieczeniowych, także polskich.

SZCZEPIENIA I SŁUŻBA ZDROWIA
Występuje duże za­gro­żenie sanitarno-epidemiologiczne, głównie takimi chorobami, jak: malaria, cholera, tyfus, żółta febra, wirusowe zapalenie opon mózgowych, AIDS, a także wieloma chorobami tropi­kalnymi, jednak poziom ryzyka może być bardzo różny, zależnie od miejsca pobytu w Beninie i warunków higie­nicznych. Wymagane jest szczepienie przeciw żółtej febrze, wykonane co najmniej 10 dni przed datą wjazdu do Beninu. Dostęp do opieki medycznej jest bardzo ograniczony, prak­tycznie możliwy jedynie w dużych miastach. Poziom usług lekarskich (które są kosztowne) znacznie odbiega od stan­dardów światowych. Poważniejsze zabiegi trzeba wykonywać w Europie. Koszt wizyty lekarskiej to ok. 100 USD, łącznie np. z badaniem krwi na malarię; doba pobytu w szpitalu kosztuje 100–250 USD.

INFORMACJE DLA KIEROWCÓW
Podróżując samochodem, należy mieć międzynarodowe prawo jazdy.

PODRÓŻOWANIE PO KRAJU
Główne miasto kraju, Cotonou, ma regularne połączenia lotnicze z Paryżem i Brukselą oraz ze stolicami większości krajów zachodniej Afryki. Ponadto nie­wielkie lotniska lokalne funkcjonują w Save i Parakou. Swo­bodne przemieszczanie się po terytorium kraju nie nastręcza problemów. Komunikacja drogowa obsługiwana jest przez auto­busy i mikrobusy. Jakość usług jest niska – nie ma roz­kładów jazdy, pojazdy często ulegają awariom. Główne drogi asfaltowe wiodące z południa kraju ku granicy z Nigrem i Burkina Faso są w dobrym stanie. Istnieje połączenie kolejowe Cotonou–Parakou.

BEZPIECZEŃSTWO
Benin w porównaniu z innymi państwami regionu jest krajem stosunkowo bezpiecznym dla turystów. Większe zagrożenie przestępczością pospolitą występuje tylko w Cotonou i w pobliżu przejść granicznych. Odradza się samotne spacery w miastach w nocy.

PRZYDATNE INFORMACJE:
• Wymiany obcych walut można dokonywać w oficjalnych biurach wymiany, w bankach i hotelach. Karty kredytowe VISA są honorowane w niektórych bankach oraz w naj­większych hotelach (Marina i Novotel). Karty American Express nie są akceptowane przez banki, natomiast można nimi płacić w wymienionych hotelach.
• W porównaniu z większością państw afrykańskich baza tu­rystycz­na jest w Beninie stosunkowo dobrze rozwinięta. W większych miastach są sklepy z artykułami potrzebnymi Europejczykom, restauracje, hotele.
• Ceny w sklepach i hotelach są zwykle znacznie wyższe od europejskich. Ceny na bazarach i u ulicznych przekupniów są zazwyczaj niższe, ale asortyment jest dość ubogi, a jakość oferowanych towarów mierna. Targowanie się jest niemal obowiązkowe, a pierwsza propozycja ceny oferowana przez sprzedawcę cudzoziemcowi jest wielokrotnością tej, za którą spodziewa się on rzeczywiście sprzedać towar.
• Wykonywanie zdjęć jest dozwolone wszędzie poza wy­raź­nie oznaczonymi obszarami zastrzeżonymi. Przez wzgląd na miejscowe zwyczaje, aby nie narazić się na agresywne reak­cje, należy zasięgnąć informacji co do możliwości fotogra­fowania obiektów kultury tradycyjnej, a fotografując ludzi – spytać ich o zgodę.