Biscayne. Perła przedmieścia

Całą południową Florydę cechuje klimat zwrotnikowy morski. Każda pora roku jest dobra, aby odwiedzić Biscayne, jednak najkorzystniejsza pogoda panuje w porze suchej, czyli od połowy grudnia do połowy kwietnia. W lecie są częste burze i dużo komarów, od sierpnia natomiast zaczyna się okres huraganów.

Jeszcze sto tysięcy lat temu poziom wody wokół Półwyspu Florydzkiego był o osiem metrów wyższy niż obecnie. Cała południowa Floryda była wówczas pod wodą, a wysepki, które tworzą słynny dzisiaj długi na czterysta kilometrów łańcuch Keys, były... barierą koralową, budowaną ze szkieletów koralowców i wapiennych glonów!

Aby należycie docenić znaczenie tego parku narodowego, musimy zdać sobie sprawę z jego morfologicznego zróżnicowania. Park Narodowy Biscayne obejmuje wąski, pokryty bagnami i mangrowcowymi zaroślami pas wybrzeża Florydy w krańcowej południowo-wschodniej części stanu. Ten pas brzegu jest naturalną strefą buforową pomiędzy metropolią Miami a bardzo płytką, szeroką na dziewięć do jedenastu kilometrów zatoką Biscayne, której wschodnią granicę stanowi łańcuch wąskich wysp barierowych.

Z powyższego opisu jasno wynika, że park Biscayne jest przyrodniczym klejnotem przeznaczonym głównie dla miłośników podwodnego świata. Co prawda wybrzeża obfitują w interesującą roślinność z fauną manatów i aligatorów, a na wyspach spotkamy – szczególnie zimą – całą gamę podzwrotnikowego ptactwa, jednak to właśnie kolorowy świat rafy koralowej określa jego charakter i piękno.

Pod spokojną zazwyczaj powierzchnią wody tętni bogate życie, którego piękno jesteśmy w stanie docenić, zanurzając się pod wodę z butlą lub z fajką. W ostateczności można wziąć udział w oferowanym przez parkowe służby rejsie łodzią o szklanym dnie. Zobaczymy tutaj bajeczne w swoim kształcie rafy koralowe.