Bolesna wyprawa do Kambodży

Czerwoni Khmerzy w imię komunizmu i rewolucji wymordowali jedną trzecią narodu.

Obok wielu kobiet, dzieci, robotników i wieśniaków kraj pogrzebał wszystkich swoich intelektualistów. Nikt nie znał dnia ani godziny, nikt nie wiedział dlaczego.

Czerwoni Khmerzy zabijali na oczach całego świata.

O tragicznej przeszłości przypominają _ „Pola śmierci” _ – zbiorowe mogiły i _ „S21” _ – słynne liceum przerobione na wiezienie.

Dziś umęczony naród powoli liże rany, walczy o jutro i powoli po wielu latach wojny domowej wraca na turystyczną mapę świata

Nie dalej jak ćwierć wieku temu Pol Pot, w imię komunizmu, rewolucji i swoich chorych, ksenofobicznych teorii wymordował jedną trzecią narodu. Dziś umęczony naród powoli liże rany i walczy o jutro.

W Phnom Penh, stolicy Kambodży, nie zostało dużo do oglądania. Pol Pot w swym amoku wyburzył 60 procent zabytków.

W Phnom Penh jest trochę smutno. Wszędzie błoto, ruch i marne wspomnienie po Francuzach. Na ulicach wielu inwalidów, ludzie bez rąk i nóg.

Czy takie miejsca powinny w ogóle figurować na liście „atrakcji” turystycznych?

Po wielu latach wojny domowej Kambodża wróciła jednak na turystyczną mapę świata. Ta długa nieobecność owocuje dziś prawdą. Efektem jest Kambodża naturalna, a nie upstrzona dla zwiedzających tłumów. Przyciąga piękno przyrody, pozostałości po khmerskiej potędze i ludzie. Niezwykle ciepli, życzliwi i... ładni.

Kambodżańskie twarze? Rysy wyostrzone, wzrok przeszywający. Kraciaste, kolorowe, khmerskie chusty chronią przed wszechobecnymi tumanami kurzu. Kobiety są niezwykle delikatne, choć niezbadane, wciąż zjawiskowe.

Bark dróg, bieżącej wody. Opieka społeczna jest czystą abstrakcją.

Szkoła podstawowa trwa tu trzy lata, liceum – dwa; 65 procent społeczeństwa to analfabeci, a przeciętny zarobek nie przekracza 250 dolarów rocznie.

Kambodża jest naturalna, a nie upstrzona dla zwiedzających tłumów.