Norweskie Lofoty

Lofoty to archipelag u północno-zachodnich wybrzeży Norwegii. Od

stałego lądu oddzielony cieśniną Vestfjorden. Widoki zapierają dech w

piersiach: niewielkie porty pośród olbrzymich, poszarpanych szczytów;

małe czerwone domki rybackie. Kryształowo czyste morze i powietrze.

Jedziemy do Reine, które uchodzi za perełkę Lofotów (są jeszcze:

Moskenesøy, Vestvågøy, Austvågøy, Flakstadøy...).

Wyprawa nabiera rozmachu. Jedziemy Drogą Czterech Wiatrów - elektryczność w te rejony dotarła dopiero w 1981 roku, a średnia temperatura wynosi 8 st. C. Docieramy do Tromso, gdzie, czterysta kilometrów za kręgiem polarnym, tętni życie, stąd też dawniej wyruszały arktyczne wyprawy.

Ponownie przekraczamy Koło Polarne, krajobraz malowniczy, zwyczajowo ustawiamy pamiątkowego trolla. Wieczorem idziemy szesnaście kilometrów do schodzącego do jeziora czoła lodowca Svartisen.

Cieszę się, to był dobry dzień, to dzień moich urodzin. A później to już tylko niesamowita Droga Trolli, tak jak Droga Orłów, w którą Droga Trolli przechodzi i Fiord Geiramgerrfjord. Ze szczytu Dalsniba fotografujemy ponoć najpiękniejszy widok świata, tak przynajmniej komunikują nam przewodniki, osobiście się z tym zgadzam i fotografuję piękno, zanim mi je przysłonią chmury.

Lofoty to archipelag u północno-zachodnich wybrzeży Norwegii. Od

stałego lądu oddzielony cieśniną Vestfjorden. Widoki zapierają dech w

piersiach: niewielkie porty pośród olbrzymich, poszarpanych szczytów;

małe czerwone domki rybackie. Kryształowo czyste morze i powietrze.

Jedziemy do Reine, które uchodzi za perełkę Lofotów (są jeszcze:

Moskenesøy, Vestvågøy, Austvågøy, Flakstadøy...).

Doba nam się wydłuża. Docieramy do Gammelstad, luterańskiej wioski parafialnej. Pięćset małych domków w tym samym kolorze. Jeden przy drugim, w ładnym porządku. Zanosi się na burzę, pada deszcz. Jemy obiad w teatrze, później o północy przekraczamy Koło Polarne.

Jedziemy dalej drogą, wokół której mgła i krajobrazy księżycowe, skalne pustynie i lodowce.