Połąga jest popularna nie tylko wśród Litwinów – przyciąga też wielu gości z zagranicy, zwłaszcza z Rosji. Spokojna zimą, latem staje się niezwykle gwarna i tłoczna. Biją tutaj dwa źródła mineralne, a na terapię do uzdrowiska przyjeżdżają osoby cierpiące na choroby układu oddechowego.
Historia miasta
Pochodzenie nazwy Palanga nie jest do końca wyjaśnione. Najpopularniejsza z wersji głosi, że niegdyś chaty rybackie stały tak blisko morza i były tak niskie, że woda sięgała do parapetów domów (parapet – po ¬litewsku palangė). Językoznawcy natomiast dowodzą, że jest ona raczej pochodną słów bałtyjskich (palvė, palios, palas), oznaczających obszar podmokły i bagnisty lub wzięła się do nazwy rzeki (Palanga, Palangis, Alanga). Pierwsze ślady działalności człowieka na tym obszarze pochodzą z okresu neolitu. W 1161 r. pojawia się pisemna wzmianka o osadzie. Już wtedy istniał tu port, który zdobyli i zniszczyli Duńczycy. Od XII w. o ziemie te toczyły się krwawe walki z Krzyżakami, wreszcie w XV w. Połąga została przyłączona do Litwy, stając się jej jedynym portem. W XVI w. miejscowość należała do Anny Jagiellonki, która ufundowała drewniany kościół pw. Wniebowstąpienia NMP. Kościół, niestety, nie przetrwał do naszych czasów. Do osady licznie przybywali kupcy, przyczyniając się do jej intensywnego rozwoju. W XIX w.
dobra kupił Michał hr. Tyszkiewicz i od tego momentu rozpoczęła się kariera Połągi jako uzdrowiska. Pierwsi kuracjusze wynajmowali chłopskie chaty, a wszystkie niezbędne sprzęty przywozili ze sobą. Hrabia Tyszkiewicz próbował wskrzesić port, co się jednak nie udało – dostęp do portu był już wtedy zbyt zamulony.
W 1888 r. w Połądze wybudowano drewniane molo, które niedawno niestety zamieniono na betonowe.
_ Źródło: Bezdroża _
