Skansen w Markowej

Markowa to wieś na Rzeszowszczyźnie. Nie byle jaka to wieś, lecz taka, w której mieszkają potomkowie osadników niemieckich (z XIV wieku), którzy jeszcze w dwudziestym wieku budowali chałupy przysłupowe. Takiej konstrukcji nie spotykano w żadnej innej wsi na Rzeszowszczyźnie.

Chałupa przysłupowa (tutaj chałupa kmiecia, czyli należąca do bogatego chłopa) była pierwszym muzealnym obiektem znajdującym się w muzeum. Zbudował ją w 1874 roku ówczesny wójt Markowej Rafał Dźwierzyński, a do skansenu sprzedał jego potomek, Zbigniew Dźwierzyński.

W jednej z sal można zobaczyć markowską sztukę ludową - wesele markowskie w miniaturze. Jest kapela...

W jednej z sal można zobaczyć markowską sztukę ludową - wesele markowskie w miniaturze. Są goście... Damy w kapeluszach...

W stodole są krowy...

A pod sufitem w bielonej chałupie wisi pająk... Ale takiego pająka nikt się nie boi. Ba, nawet każdy chciałby mieć takiego w swoim własnym domu.

Widząc zmiany zachodzące na polskiej wsi (wypieranie budownictwa drewnianego) Towarzystwo Przyjaciół Markowej postanowiło zachować dla przyszłych pokoleń materialne świadectwo historii swojej rodzinnej miejscowości. Powstał maleńki skansen.

Z czasem liczba budynków powiększała się. Całe wyposażenie, które wypełnia wszystkie chałupy i stodoły jest przekazana przez markowian.

Z czasem liczba budynków powiększała się. Całe wyposażenie, które wypełnia wszystkie chałupy i stodoły jest przekazana przez markowian. W Muzeum można więc znaleźć rzeczy najróżniejsze.

Z czasem liczba budynków powiększała się. Całe wyposażenie, które wypełnia wszystkie chałupy i stodoły jest przekazana przez markowian. Czasem są to rodzinne pamiątki, a czasem po prostu "graty" ze strychu. W Muzeum jednak dostają swoje nowe, drugie życie.

Czasem są to rodzinne pamiątki. W Muzeum dostają swoje nowe, drugie życie. Przywraca się dawną świetność...

Czasem są to rodzinne pamiątki. W Muzeum dostają swoje nowe, drugie życie. Stają się tym, czym były w momencie gdy powstawały jako dzieło rąk ludzkich

Markowianie w swoim skansenie już na samym początku umieścili wiatrak. We wsi do tej pory w jednym z gospodarstw stoi taki koźlak (typ wiatraka). Ten, który znajduje się w skansenie zbudowany został w 1946 roku i jest najmłodszym markowskim wiatrakiem. Należał w przeszłości do Jana Kielara.

Markowianie w swoim skansenie już na samym początku umieścili wiatrak. We wsi do tej pory w jednym z gospodarstw stoi taki koźlak (typ wiatraka). Ten, który znajduje się w skansenie zbudowany został w 1946 roku i jest najmłodszym markowskim wiatrakiem. Należał w przeszłości do Jana Kielara.

Nie wszędzie dachy są czterospadowe, ale na Rzeszowszczyźnie - tak. Do tej pory markowianie robią kiczki, czyli specjalnie wiązany rodzaj snopków słomianych, którymi kryje się dach. Kalenica (najwyższa część dachu utworzona na przecięciu połaci dachowych) wzmocniona jest żytnią mierzwą i założonymi dębowymi kozłami.