Tunezja. Jeźdźcy pustyni

Już u granic Tataouine uwagę naszą przykuły liczne pojazdy, zaprzęgi konne i samotni jeźdźcy ubrani w stroje, jakich wcześniej nikt z nas nie widział w tym kraju. Uzbrojeni w strzelby, jak jeden mąż podążali w tym samym kierunku. Skoro wszyscy, to my też.

Już po chwili znaleźliśmy się na pokaźnych rozmiarów parkingu, przytulonym do tyłów kilkurzędowej trybuny. Rozentuzjazmowany tłum na trybunach, głównie mężczyzn, wydawał z siebie okrzyki. Obok – gromady dzieci, kobiet i mężczyzn w kolorowych strojach – wszyscy głośno komentujący wydarzenia.

A więc dzieje się... Warto podejść bliżej. Żadnych biletów, żadnych kontroli. Wstęp wolny. A przed nami – dziesiątki mężczyzn poubieranych niczym wojownicy z pamiętnego filmu „Lawrence z Arabii”.

Wszyscy zgromadzeni pośrodku czegoś, co można by określić mianem boiska. Doglądają uzbrojenia, poprawiają stroje, dosiadają wierzchowców i dumnie wyciągają głowy, pozując do fotografii. Mężczyźni z kilkunastu krajów regionu Afryki Północnej i saharyjskiej. Wśród nich ciemnoskórzy zawodnicy z Mali i Sudanu, śniadzi jeźdźcy z Maroka i Algierii, berberyjscy śmiałkowie z Tunezji i Libii.

Tradycyjny sport w tym przypadku to wszystko, co ma jakiś związek z szeroko rozumianym jeździectwem. Do tego – popisy sprawnościowe przy użyciu strzelb pamiętających chyba jeszcze czasy kolonialne. Ale za to jak wypieszczonych, świecących – prawdziwych rarytasów. Zawody czas zacząć.

Ten pokaz zręcznościowy miał trwać jeszcze wiele godzin. My, niestety, po obejrzeniu kilku drużyn i występów indywidualnych, rozmowie z kilkoma uczestnikami oraz zrobieniu dziesiątek zdjęć prężących się dumnie mężczyzn musieliśmy powoli ruszać znowu w drogę.

Po powrocie do kraju usiłowałem dowiedzieć się czegoś więcej o tym festiwalu. Nie było to łatwe. Skąd taka cisza, skoro widowisko tak interesujące i o charakterze międzynarodowym? Do dziś nie znalazłem na to pytanie odpowiedzi. Ale pamięć Tunezji innej, Tunezji naturalnej i niekomercyjnej – pozostanie...