W krainie sikhów

Co kilkanaście minut tłum zatrzymywał się, aby obejrzeć upozorowane pojedynki.

Nie piją alkoholu, nie palą tytoniu i sumiennie wykonują swoja pracę.
Nie gola brody, nie jedzą mięsa ze zwierząt, które nie padły od
pierwszego ciosu i nie uprawiają hazardu. Dają za to jałmużnę ubogim
i kilka razy w roku świętują. W stanie Pendżab mieszka aż 65 procent
sikhów.

Od wieków żyją według zasad zawartych w naukach Nanaka i jego następców. Dzień rozpoczynają od medytacji i wyznania wiary.

Zobowiązani prastarym kanonem noszą długie i zadbane włosy, przykryte turbanem. Dają jałmużnę ubogim i kilka razy w roku świętują.

Tłok na trakcie prowadzącym na zachód sprawiał wrażenie, jakby ktoś odwołał obowiązujące przepisy. Piesi, rowerzyści oraz woźnice, siedzący na lichych wozach ciągniętych przez woły – wszyscy ustępowali drogi traktorom i ciężarówkom. Ich kierowcy, pomagając sobie klaksonem, nieustannym buczeniem wymuszali pierwszeństwo przejazdu

Celują w elitarne profesje. Mimo to obok dziennikarzy, lekarzy i inżynierów nie brak wśród nich zwyczajnych rzemieślników.

Rolnictwo daje pracę niemal połowie z przeszło dwudziestu pięciu milionów obywateli Pendżabu.

Wieczorem w prastarej świątyni rozpoczęła się ceremonia na pamiątkę zaślubin Sziwy z Parwati.

Do piątej nad ranem w jej wnętrzu rozbrzmiewał śpiew mężczyzn z kasty Jagam. Po pięciogodzinnej przerwie pieśni ku czci bóstwa śpiewały kobiety. Około południa wszyscy zasiedli do posiłku złożonego z placków rothi i sabzi, czyli mieszanki warzyw z olejem i papryką.

Nim autobus oddalił się od przystanku, dobiegł mnie miarowy głos
bębnów. Po chwili zza pobliskiego zakrętu wyłoniła się... kolorowa procesja sikhów.