W krainie sikhów

Obrałem kierunek na Pendżab. Najdalej wysunięty na północny zachód stan Indii. Nazwa krainy w przekładzie na polski oznacza "Pięciorzecze". Szeroką równinę przecina pięć dorzeczy Indusu, co wyjaśnia pochodzenie tej nazwy

Co kilkanaście minut tłum zatrzymywał się, aby obejrzeć upozorowane pojedynki.

Nie piją alkoholu, nie palą tytoniu i sumiennie wykonują swoja pracę.
Nie gola brody, nie jedzą mięsa ze zwierząt, które nie padły od
pierwszego ciosu i nie uprawiają hazardu. Dają za to jałmużnę ubogim
i kilka razy w roku świętują. W stanie Pendżab mieszka aż 65 procent
sikhów.

Od wieków żyją według zasad zawartych w naukach Nanaka i jego następców. Dzień rozpoczynają od medytacji i wyznania wiary.

Zobowiązani prastarym kanonem noszą długie i zadbane włosy, przykryte turbanem. Dają jałmużnę ubogim i kilka razy w roku świętują.

Tłok na trakcie prowadzącym na zachód sprawiał wrażenie, jakby ktoś odwołał obowiązujące przepisy. Piesi, rowerzyści oraz woźnice, siedzący na lichych wozach ciągniętych przez woły – wszyscy ustępowali drogi traktorom i ciężarówkom. Ich kierowcy, pomagając sobie klaksonem, nieustannym buczeniem wymuszali pierwszeństwo przejazdu

Celują w elitarne profesje. Mimo to obok dziennikarzy, lekarzy i inżynierów nie brak wśród nich zwyczajnych rzemieślników.

Rolnictwo daje pracę niemal połowie z przeszło dwudziestu pięciu milionów obywateli Pendżabu.

Wieczorem w prastarej świątyni rozpoczęła się ceremonia na pamiątkę zaślubin Sziwy z Parwati.

Do piątej nad ranem w jej wnętrzu rozbrzmiewał śpiew mężczyzn z kasty Jagam. Po pięciogodzinnej przerwie pieśni ku czci bóstwa śpiewały kobiety. Około południa wszyscy zasiedli do posiłku złożonego z placków rothi i sabzi, czyli mieszanki warzyw z olejem i papryką.

Nim autobus oddalił się od przystanku, dobiegł mnie miarowy głos
bębnów. Po chwili zza pobliskiego zakrętu wyłoniła się... kolorowa procesja sikhów.