Wsiąknąć w Malezję

Przeczytałem kiedyś opowieść o człowieku, który strzelał z armat prosto w niezamieszkaną dżunglę. Wydało mi się to działaniem bez żadnego sensu, a gdy dowiedziałem się, że zamiast kul armatnich posyłał tam srebrne monety – byłem prawie pewien, że oszalał.

Tu można przejść tuż obok zwierzęcia ukrytego w zaroślach i wcale go
nie zauważyć.

Nieraz wyjeżdżałem na cały dzień poza miasto, na jedną z plaż, aby odetchnąć od miejskiego gwaru, albo na nieodległe wzgórze, gdzie klimat ponoć lepszy i przyroda bardziej dziewicza.

Taiping wyróżnia miejski park z łąkami, oczkami wodnymi i
romantycznymi mostkami. Bardziej przypomina południe Anglii niż
skrawek wschodniej Azji.

Cameron Highlands - mekka włóczykijów z całego świata i herbaciane
zaplecze Malezji.

Warsztaty, sklepiki, restauracje obejmują swymi ramionami sporą część chodnika, nie dając przejść obojętnie.

Zawieszałem zatem wzrok, często uzbrojony w obiektyw aparatu fotograficznego, na rzemieślnikach różnej maści, na fryzjerach, rzeźnikach i młodocianych czyścibutach.

Podglądałem jubilerów, krawców i naprawiaczy zepsutych wentylatorów. Dopingowałem graczy w warcaby, szachy chińskie i próbowałem rozwikłać zasady gry w madżonga.

Dawałem się przewieźć w zawrotnym tempie znajomemu rikszarzowi i potrafiłem przesiedzieć całe popołudnie na krawędzi chodnika, obserwując niespieszne życie mojego miasteczka.

Może lepiej zamknąć oczy...