Jesienny problem wrócił. Lepiej ich nie dotykać
Jesienią odorki zieleniaki, szukające schronienia przed zimnem, stają się częstym, choć niechcianym, gościem w naszych domach. Te małe owady mogą być uciążliwe ze względu na intensywny zapach, który wydzielają w sytuacji zagrożenia. Czy są niebezpieczne?
Na terenie niemalże całej Polski panuje nieprzyjemnie chłodna i deszczowa aura. Odczuwają to nie tylko ludzie. Odorki zieleniaki, należące do rodziny pluskwiaków, szukając schronienia przed chłodem, coraz częściej pojawiają się w naszych wnętrzach.
Lepiej nie dotykać
Palomena prasina, czyli odorek zieleniak, to niewielki, bo mierzący zaledwie ok. 12-15 mm owad. Powszechny jest na terenie całej Europy, a nawet w części Azji.
Choć odorek nie jest niebezpieczny dla ludzi - owad nie gryzie, nie kłuje i nie przenosi chorób - spotkanie z nim może być nieprzyjemne. W sytuacjach, kiedy odczuwa zagrożenie, broni się bardzo intensywnym, odpychającym zapachem, który skutecznie odstrasza potencjalnych wrogów. Ważne jest więc, aby nie dotykać owadów, ponieważ nieprzyjemny zapach, który zdaniem niektórych przypomina zgniłe owoce, może przenieść się na skórę. Warto także pamiętać, że specyficzna woń może u niektórych osób wywołać reakcje alergiczne.
Tajemniczy wrak przy Mierzei Wiślanej
Ten gatunek potrafi zareagować na zagrożenie, wydzielając silny aromat, nawet z odległości kilku metrów. Co więcej, jego charakterystyczny zapach potrafi utrzymać się jeszcze długo po tym, jak owad zostanie usunięty.
Odorki w ogrodzie
Odorek zieleniak jest gatunkiem rodzimym, więc stanowi naturalny element ekosystemu Europy. Żywi się przede wszystkim sokami roślinnymi, które wysysa z liści, łodyg i owoców. W dużych ilościach może więc powodować niewielkie szkody w uprawach, np. na warzywach lub owocach, lub wpływać niekorzystnie na rośliny ogrodowe. Nie jest jednak uznawany za poważnego szkodnika.
Nazwa tego owada nie jest przypadkowa. "Odorek" nawiązuje do charakterystycznego zapachu, który owad wydziela, zaś "zieleniak" to oczywiste odniesienie do zielonego koloru ciała owada. W sezonie letnim jego ubarwienie jest intensywnie zielone, co doskonale maskuje go wśród liści. Jesienią i zimą kolor zmienia się na brązowawy, co jest naturalnym przystosowaniem się do warunków środowiska.
