Tinos. Wyspa cudów

Poprzez środek miasteczka Tinos, z portowej kei, prosto w górę, biegnie szeroka ulica, lub raczej aleja, wiodąca do klasztoru będącego znanym greckim sanktuarium maryjnym. Stało się nim w 1822 roku, gdy na wyspie znaleziono ikonę Matki Boskiej. Cudami słynący obraz umieszczono w klasztornej cerkwi pod wezwaniem Panagia Evangelistria, co znaczy Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Odtąd cały rok ściągają tu pątnicy – jedni w podzięce, inni szukając otuchy.

Aleja kończy się u wrót zabudowań klasztornych otaczających dziedziniec tchnącym świeżością, ładnym kościółkiem o łagodnej architekturze. Budowla ma dwupoziomową konstrukcję. Na piętrze znajduje się nawa główna kościoła głównego, mieszcząca cudowną ikonę otoczoną wotami, z których wiele posiada morskie motywy.

Żeglarze szczęśliwie dotarli do portu i z wdzięczności na pamiątkę cudownego ocalenia od niechybnej zguby w morskich odmętach zawiesili – tuż przy głównym wejściu kościoła – srebrne wotum: sporej wielkości model ich statku z rybą zatykającą otwór w dnie.

Tinos (także Tenos, Ophioussa, Hydroessa) – grecka wyspa należąca wraz z Andros, Mikonos, Delos i Rinią do wschodnich Cykladów, o powierzchni 195 km kw. Zamieszkuje ją 9900 osób, z czego 2900 w głównym, portowym mieście Tinos.