Tybet. Koniec legendy

Kailasz, święta góra czterech religii: bonu, buddyzmu, hinduizmu, dżinizmu uważana jest za Oś Świata, mityczną Górę Meru, stanowiącą centrum wszechświata. To najważniejszy cel pielgrzymek dla Tybetańczyków i Hindusów,
a ostatnio także cel zachodnich turystów. Trasa pielgrzymkowa wokół Kailasz liczy 53 km i prowadzi przez przełęcz Dolma La (5630 m n.p.m.). Tybetańczycy okrążają świętą górę
w ciągu jednej doby; turystom zajmuje to zazwyczaj trzy dni.

Osobliwe nakrycie głowy przechodzącego mistrza ceremonii świadczy, że należy on do szkoły gelugpa (żółtych czapek). Od XV w. to najliczniejsza spośród czterech szkół buddyzmu tybetańskiego, posiadająca najwięcej klasztorów i mnichów.
Na czele szkoły gelugpa tradycyjnie stoi (od XVII w.) wybieralny Ganden Tri Rinpocze, Dzierżawca Tronu Tsonghapy
– a nie Dalaj Lama.

Z jednej strony, to świat mnichów w bordowych szatach, odprawiających rytuały w ciemnych wnętrzach gomp, rozświetlonych światłem lampek i pachnących kadzidłem. Z drugiej – szybko modernizująca się prowincja Chin Ludowych z miastami coraz bardziej zdominowanymi przez nowoczesną architekturę.

Tybetanka w tradycyjnym stroju z prowincji Lhoka, podczas pielgrzymki do świętych miejsc Jarlungu odwiedza jedną z najstarszych buddyjskich świątyń Tybetu – klasztor Tandruk z VII w.

Sztuczne jezioro w górach przed Gjantse, przy drodze z Lhasy do Katmandu. Na niewielkim cyplu (rozdzielającym dwie części jeziora) widać ruiny dzongu, dawnego zamku lokalnych władców, zburzonego podczas chińskiej rewolucji kulturalnej. Nad tym niedawno wybudowanym jeziorem biegnie tzw. droga przyjaźni z Lhasy do Gjantse, i dalej przez Szigatse, aż do Katmandu.

Na niewielkim cyplu (rozdzielającym dwie części jeziora) widać ruiny dzongu, dawnego zamku lokalnych władców, zburzonego podczas chińskiej rewolucji kulturalnej.

Wybudowane przez Pierwszego Króla Dharmy, wielkiego króla Sontsena Gampo, 12 świątyń miało „przyszpilać” demonicę-olbrzymkę władającą wcześniej Krajem Śniegów, niechętnej wprowadzeniu buddyzmu do Tybetu.

Nowa zabudowa Lhasy na północ od pałacu Potala (widok z Czerwonego Wzgórza, na którym stoi pałac).

Jeżli nastąpiłby powrót do łagodniejszej polityki władz (czego zaczątkiem była chińska „odwilż” w latach 1980-1987), można mieć nadzieję, że stopniowo napięcia ustąpią i obie społeczności będą rozwijać się w pokoju i z wzajemną korzyścią. Czego zarówno Tybetańczykom, jak i Chińczykom życzę.