Życie na piasku

W czterdziestym dniu wyprawy znalazłem się w środkowo-zachodniej części kraju, w pustynnym Radżastanie – krainie fortów obronnych, budowli wykutych w skałach i majestatycznych siedzib maharadżów.

Świątyna szczurów w Deshnoke, 32 kilometry od Bikaner. Co kilka godzin kapłani podają im mleko w srebrnych misach.

Pustynne osady, w sercu Parku Narodowego Pustyni Thar. Chętnie przyjmowano mnie pod swój dach.

To największy stan Indii, większy od Polski. Zamieszkuje go pięćdziesiąt osiem milionów ludzi, mówiących w siedmiu odrębnych dialektach. Część z nich żyje w maleńkich wsiach. Utrzymują się z upraw rzepaku, który w tym tak rzadko zadrzewionym regionie służy również jako materiał opałowy. Na zielonych łąkach pasą stada bydła i wielbłądów, wykorzystywanych w zaprzęgu podczas orki.

Kobiety przędą wełnę, wyrabiają ozdoby, garnki i miski oraz szyją radżasthańskie stroje.

Pustynne osady, w sercu Parku Narodowego Pustyni Thar. Chętnie przyjmowano mnie pod swój dach.

Puszkar – wokół świętej wody wyrosło miasto, w którym znajduje się jedno z najważniejszych miejsc hinduizmu.

Świątyna szczurów w Deshnoke, 32 kilometry od Bikaner. Co kilka godzin kapłani podają im mleko w srebrnych misach.

Bikaner – miasto czerwonego fortu i największych w Indiach targów wielbłądów.

Puszkar – wokół świętej wody wyrosło miasto, w którym znajduje się jedno z najważniejszych miejsc hinduizmu.

Instrument używany głównie do zaklinania kobry.

Całe miasto wybudowano z żółtego piaskowca, który w popołudniowym słońcu lśni złotą barwą.