Życie z biegiem rzeki

Ludzie zamieszkujący brzegi Mekongu stanowią niezwykłą mozaikę narodowości mówiących różnymi językami.

Przepływa przez Chiny, granicą Myanmaru (Birmy), Laos, granicą Tajlandii, Kambodżę i Wietnam.

Swój bieg kończy, wpadając do Morza Południowochińskiego; tworzy deltę o powierzchni ponad 70 000 km2.

Z pewnością równie sławna jak sam Mekong jest delta Mekongu z polami ryżowymi. Obecność pól ryżowych w delcie wiąże się z wielkim, pełnym ryb, leżącym w Kambodży jeziorem Tonle Sap. Mekong jest z nim połączony kanałem.

W lecie na skutek deszczów monsunowych poziom wody w rzece jest wyższy niż wody w jeziorze. Jezioro napełnia się wodą i zwiększa swą powierzchnię do ponad 10 000 km2, stając się trzy razy większe niż w porze suchej.

Nad Mekongiem nie ma wielu miast przemysłowych, a ogromny potencjał hydroenergetyczny rzeki wykorzystuje się tylko w niewielkim stopniu.

Tempo życia nad Mekongiem, nazywanym w Tajlandii i Laosie Mae Naam Khong, jest spokojne.

Głównymi miastami leżącymi na brzegach tej rzeki są Luang Prabang i Wientian w Laosie oraz Phnom Penh w Kambodży.

Mekong jest rzeką dla sześciu krajów, dla wielu milionów ludzi.

Niesie stopione śniegi z Wyżyny Tybetańskiej, śpiewy mnichów, przepływa przez doliny otoczone zielonymi górami, w których mieszkają ludy o niezwykłych zwyczajach.

Mekong płynie przez kraje pełne wspaniałych świątyń, bujnej przyrody, kolorowych wonnych kwiatów, kraje, gdzie ludzie mówią dźwięcznymi, śpiewnymi językami – Tajlandię, Laos, Myanmar (Birmę), Kambodżę, Chiny i Wietnam.

Podróżując po Mekongu, trzeba wiedzieć o podwodnych skałach, wirach wodnych, niespodziewanych zakrętach i tych wszystkich pułapkach, jakie zastawiła wielka rzeka na niedoświadczonego sternika.

Wobec ogromu żywiołu można poczuć się tak, jak trzcina lub źdźbło ryżowej trawy na wietrze.

Mekong rodzi się w śniegach gór Tangla na Wyżynie Tybetańskiej, w prowincji Qing Hai, na wysokości 5000 m n.p.m. Przelewa się z hukiem przez wąwozy i górskie skały. Ma 4900 km długości.