Toast za Tybetańczyków

Tybet jest promykiem nadziei na lepsze jutro, którego cywilizacja stanowi wyróżniający się element drogocennej światowej spuścizny, bez której ludzkość byłaby uboższa.

_ Młody mnich ćwicząc tradycyjną sztukę dysputy religijnej rytualnym gestem zdaje się wyrzucać pytanie do swoich kolegów, z których jeden udziela odpowiedzi. _

Kręcąc modlitewnym młynkiem odmawia się mantrę, wygrawerowaną na jego powierzchni lub zapisaną na umieszczonym wewnątrz skrawku papieru.

Zza chorągiewek, które powiewając na wietrze błogosławią okolicę, wyłania się Mount Everest.

Przed chińską inwazją mnisi stanowili jedną czwartą populacji dorosłych mężczyzn.

Na dziedzińcu świątyni Dżokhang pielgrzymi wykonują takie same gesty: podnoszą złączone dłonie, dotykają czubka głowy, czoła, ust i serca, następnie klękają i w końcu kładą się z wyciągniętymi rekami.

Na prowincji życie toczy się jak przed wiekami, umorusane dzieci pod opieką matek spoglądają na nas z domostw-namiotów, ustawionych na himalajskich przełęczach.

O świcie w klasztorze Samje z mgieł i dymów kadzielnic wyłaniają się mnisi w szatach koloru czerwonego wina.

Drogi Tybetu w większości nadal są nie utwardzone.