Zagrożenie lawinowe
Trasy narciarskie wytyczane są zazwyczaj w miejscach względnie bezpiecznych. Niemniej pamiętać należy, że w pewnych okolicznościach i na nich może pojawiać się realne zagrożenie lawinowe.
Dzieje się tak przede wszystkim po długotrwałych obfitych opadach śniegu, zwłaszcza jeśli w ich trakcie i później utrzymuje się wysoki mróz i wietrzna pogoda. Przy bardzo niskich temperaturach osiadanie (i wiązanie się w stabilną warstwę) świeżego śniegu jest powolne, wiatr wydajnie więc go transportuje, przez co formują się niebezpieczne depozyty śnieżne, najczęściej w postaci łatwych do oberwania, mniej lub bardziej spójnych tzw. desek śnieżnych. Oczywiście o zagrożeniu nie przesądza stan śniegu na samej trasie zjazdowej, ale także charakter pokrywy śnieżnej na wszystkich stokach położonych powyżej.,/p>
Monitoringiem zagrożenia lawinowego zajmują się na bieżąco wydzielone jednostki pogotowia górskiego. Na ich wniosek, w razie pojawienia się podwyższonego stopnia zagrożenia, cały objęty nim obszar (wraz ze znajdującymi się w jego obrębie trasami zjazdowymi i biegowymi) zostaje do odwołania zamknięty.
Stoki mogą zostać zamknięte także podczas bardzo złej pogody, uniemożliwiającej bezpieczną jazdę. Typowe sytuacje tego typu to utrzymująca się gęsta mgła lub bardzo intensywna, występująca z porywistym wiatrem śnieżyca. Poza skrajnymi warunkami wyciągi na ogół nie przerywają pracy. Truizmem będzie stwierdzenie, że wszelkie zjazdy w warunkach pogorszonej widoczności wymagają od narciarzy jak najwyższej ostrożności i wyobraźni. Mgła – dosłownie i w przenośni – odbiera widzenie, obniża kondycję psychiczną, uniemożliwia utrzymanie kierunku jazdy, nie pozwala na prawidłową ocenę nachylenia stoku, odległości i prędkości. W takich okolicznościach jedną z podstawowych zasad jest ograniczenie prędkości, by natychmiastowe zatrzymanie się przed niespodziewanie zauważoną przeszkodą lub innym narciarzem nie stanowiło problemu.
Zachowania szczególnej ostrożności wymaga także lubiana przez niektórych jazda po zmroku. Należy mieć świadomość, że sztuczne oświetlenie stanowi tylko namiastkę światła dziennego. Obrzeża tras leżą często poza zasięgiem reflektorów, a pozostała część stoku oświetlona jest niejednorodnie. Mrok zaburza ocenę odległości, „giną” szczegóły terenowe, inni narciarze stają się słabiej widoczni. Z tych względów nocną aktywność można polecić głównie doświadczonym i obdarzonym dobrą techniką jazdy narciarzom.
