Atrakcje turystyczne Iranu

Isfahan słynie z placu Imama, drugiego największego na świecie placu po chińskim Tiananmen. Plac Imama jest długi na 512 m i szeroki na 163 m. To miejsce spotkań i pielgrzymek Irańczyków. Znajdują się tu wielkie meczety, jak Meczet Imama czy Szejka Lotfollaha. Plac oraz fontanny można podziwiać z tarasu widokowego Pałacu Ali Qapu wybudowanego w XVI w., który był siedzibą szachów.

W Jazd jest wiele zabytków, nawet z czasów podboju Persji przez Aleksandra Wielkiego, który właśnie tutaj wybudował słynne więzienie dla swoich przeciwników. Jazd słynie z kompleksu Amir Chakhmaq. Budynek przypomina meczet, można wspiąć się wąskimi schodami na samą górę, aby z minaretów podziwiać panoramę miasta. A pod kompleksem rozciąga się bazar.

Sziraz, a w zasadzie położone 60 km od centrum miasta Persepolis to najważniejszy komplesk zabytków perskiej kultury, dzięki któremu Irańczycy są tak bardzo dumni z wielkiej potęgi, jaką kiedyś był ich kraj. Persepolis pamięta czasy imperium Achemenidów, z VII w. p.n.e. Starożytne miasto w swojej historii było wielokrotnie zdobywane i przez stulecia, mimo swojej potęgi, zostało całkowicie zapomniane i zasypane przez piasek pustyni.

Podróżując po Iranie wydaje się, jakby przywódcy religijni i polityczni uczynili z tego kraju swego rodzaju więzienie dla jego mieszkańców. Odizolowane od świata i rzeczywistości społeczeństwo żyje w realiach naszych lat 80.

Wielu mieszkańców, pomimo szacunku do swojego kraju, zrobiłoby niemal wszystko, aby go opuścić. Jednak surowe ograniczania pozwalają na uzyskanie paszportu tylko nielicznym. Każdy młody mężczyzna, który chciałby otrzymać od władz paszport, musi mieć uregulowany stosunek do służby wojskowej, która w Iranie trwa dwa lata.

Ciekawym doświadczeniem była wizyta w prywatnej szkole języka angielskiego. Zostaliśmy tam zaproszeni przez tamtejszą nauczycielkę. Dziewczęta z nauczanej wówczas grupy zadawały nam mnóstwo pytań dotyczących podstawowych norm zwyczajowych w Europie. Były niezmiernie zdziwione, gdy uświadomiliśmy je, że w Europie młodzi ludzie mogą spotykać się i bawić na dyskotekach.