Wyspy pełne owiec

Czas przyjrzeć się samym Wyspom Owczym. Ich brzegi w większości „strzelają” pionowo z Atlantyku na wysokość kilkuset metrów, nie powinno więc nikogo dziwić, że to właśnie tu znajduje się najwyższy (819 m n.p.m.) przylądek w Europie, ale uwaga: zanim wymówi się jego nazwę – Kunoyarnakkur, można sobie połamać język.

Nawet ze szczytu tego przylądka nie dostrzeżemy wokoło żadnych drzew, za to z całą pewnością będą nam przelatywać nad głowami stada ptaków.

Jest ich tu prawie 3,5 miliona sztuk, w tym olbrzymie skupiska maskonurów i nawałników burzowych. Żyją tutaj również ostrygojady, głuptaki, nurzyki, alki i wiele, wiele innych gatunków. W takim razie czego używano tu do ogrzewania domów? To proste – glonów i wodorostów, które także wykorzystywano jako nawóz.

Ciekawostką jest również i to, że klify warto odwiedzić nie tylko z powodu ich majestatu czy ptasich mieszkańców. U podnóży wielu z tych stromych brzegów pracowita natura wyżłobiła przez tysiąclecia pokaźne jaskinie, którym akustyki może pozazdrościć niejedna sala koncertowa. Stąd też w ich wnętrzach urządza się od czasu do czasu koncerty, na które, rzecz jasna, przypływa się łodziami, bo tylko tak można się tam dostać.

Nawiasem mówiąc, mieszkańcy są strasznie dumni z tunelu, który połączył wyspy Vágar i Streymoy – de facto to jedyny tunel pod dnem Atlantyku. Z kolei z wyspy Mykines można przejść niewielkim mostkiem na Mykineshólmur. Warto tam popłynąć, bo po drodze mija się niezwykłe formy skalne, wystające wprost z oceanu, np. łuk skalny Drangarnir.

Warto mieć ze sobą lornetkę, bo poza ptakami można obserwować foki wylegujące się u podnóży klifów. Z kolei na wyspie Nólsoy możemy podpatrywać nawałniki burzowe, które mają tu największą kolonię na świecie! W wiosce obowiązkowo znajduje się boisko do gry w piłkę nożną (oprócz zawodów wioślarskich to najpopularniejszy tutaj sport) – ja widziałem na nim jedynie stada harcujących ostrygojadów, bo dzień był wietrzny i deszczowy.

Pogoda dała mi jednak w kość, najbardziej w czasie trekkingu z wioski Saksun do cudownie wciśniętej w klifową zatoczkę miejscowości Tjørnuvik – jej urodę mogłem jednak docenić dopiero pod koniec marszowspinaczki, kiedy mgły rozpierzchły się na dobre.