Koniki morskie, piękne wybryki natury

Koniki morskie… niesamowite, niepodobne do niczego innego. Dziwaczne i piękne zarazem wybryki natury, które od wieków fascynują ludzi. W kulturach antycznych przypisywano im magiczne moce, niekiedy oddawano nawet boską cześć. Przyjrzyjmy się bliżej tym sympatycznym dziwolągom.

Koniki morskie żyją w morzach, a ich głowa przypomina kształtem głowę konia – to tłumaczy ich potoczną nazwę. Zamieszkują one płytką strefę przybrzeżną praktycznie wszystkich mórz i oceanów pomiędzy oboma pięćdziesiątymi równoleżnikami, jednak największe ich skupiska spotkać można na zachodnim wybrzeżu Atlantyku i na archipelagach Indopacyfiku.

Ich naturalnym siedliskiem jest rafa koralowa i lasy namorzynowe, a także wodorosty i trawa morska. W tym środowisku łatwo im ukryć się przed większymi od nich drapieżnikami – tylko tak mogą się przed nimi bronić, ponieważ pływają raczej kiepsko i ucieczka nie jest ich mocną stroną.

Na pierwszy rzut oka wydaje się to zaskakujące, ale koniki morskie są… rybami. Trudno w to uwierzyć, biorąc pod uwagę budowę anatomiczną. Ich głowy usytuowane są pod kątem prostym do ustawionego pionowo tułowia, podczas gdy pozostałe ryby, z wyjątkiem najbliższych krewnych koników, mają tułów poziomy i głowę w tej samej osi.

Koniki morskie są żyworodne, a ciąża i poród przypadają w udziale… samcom. Osiągają one dojrzałość płciową po wykształceniu torby lęgowej, usytuowanej pod tułowiem, od strony brzusznej. To właśnie po tej torbie odróżnić można samce od samic. Samce koników mogą zajść w ciążę (zabawnie to brzmi, prawda…?) przez cały czas trwania okresu lęgowego.