W średniowieczu były zakazane. Dziś królują na ważnych imprezach

Średniowiecze bywa nazywane mrocznymi czasami. Biorąc chociażby pod uwagę, jaki status przyznawano tańcom w tamtych wiekach, rzeczywiście jest w tym wiele prawdy. Taneczne zabawy były przez duchowieństwo uważane za niemoralne, a nawet porównywane do grzechów pijaństwa czy rozpustnego stylu ubierania się. Tańce podobno miały cieszyć samego szatana, toteż ich powszechnie zabraniano.

Na szczęście odkryto w nich potencjał ponownie w kolejnych wiekach. Tańce wraz z wieloma innymi przedmiotami znalazły się w programie między innymi XVIII-wiecznej Szkoły Rycerskiej w Warszawie, powołanej do życia przez ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. Polskie tańce były szczególnie ważne w epoce romantyzmu, ponieważ przypominały rodakom żyjącym pod zaborami o ich prawdziwych korzeniach i inspirowały wielu artystów do tworzenia swoich dzieł.

Z tańców ludowych wywodzi się pięć polskich tańców narodowych: żywy krakowiak, dostojny polonez, "siarczysty" mazur, bardzo szybki oberek oraz powolny kujawiak.

Krakowiak posiada różne nazwy nawiązujące do jego żywego charakteru. Mijany, dreptany, ścigany, przebiegany to jedne z nich. Tańczono go już na dworze króla Władysława Jagiełły. Co ciekawe, podobno najpierw wykonywali krakowiaka jedynie mężczyźni, traktując go jako taniec rycerski.

Popularny do dziś taniec jest utrzymany w metrum dwie czwarte i ma specyficzny, synkopowany rytm. Tańczy się go w parach, ubranych w tradycyjne stroje ludowe. Strój krakowiaków z okolic Bronowic to prawdziwy symbol polskości rozpoznawalny na arenie międzynarodowej.

Polonez jest znacznie bardziej spokojny niż krakowiak. Dawny taniec dworski był pierwotnie nazywany chodzonym. Charakteryzuje się dostojnością, akcentem na raz i metrum trzy czwarte.

Najbardziej znane polonezy komponował Fryderyk Chopin, czyli polski "poeta fortepianu". Nie sposób oczywiście zapomnieć o słynnym polonezie Wojciecha Kilara uwiecznionym choćby w filmowej adaptacji "Pana Tadeusza".

Po licznych zmianach na przestrzeni wieków polonez przetrwał do dziś i otwiera uroczyste bale organizowane w naszym kraju.

Mazur jest dynamicznym tańcem w metrum trzy czwarte lub trzy ósme. Jak można domyślić się po samej nazwie, pochodzi z Mazowsza. Bardzo często tańczono go na szlacheckich dworach. Pojawił się również w operach "Halka" czy "Straszny dwór" Stanisława Moniuszki. Mężczyzna prowadzący w tym tańcu jest nazywany wodzirejem.

Oberek to najszybszy polski taniec narodowy w metrum trzy ósme. Nie bez powodu nazywa się go oberkiem. Liczne obroty, wirowanie parami i żwawe tempo to jego cechy charakterystyczne.

Oberka tańczono dawniej na wielu wsiach w różnych zakątkach kraju. Największą popularnością cieszył się na Mazowszu i Radomszczyźnie.

Listę polskich tańców narodowych zamyka najspokojniejszy z nich, czyli kujawiak nazywany też śpiącym lub gładkim. Powolny taniec w metrum trzy czwarte ma nastrojową melodię. Dominuje łagodny chód i nieśpieszne obroty. Kujawiaki o zalotnym charakterze tańczono głównie na weselach. Co ciekawe, melodia kujawiaka odzwierciedla podobno klimat spokojnych Kujaw z malowniczymi krajobrazami.