Maroko. Pocztówka z wielbłądami

Maroko jest z wierzchu trochę pocztówkowe, w środku zaś piękne i prawdziwe, zaskakujące i ujmujące. Mimo biedy i trudnej z początku do pokonania bariery odmiennej mentalności.

Dziadunio nagle.. w ciągu paru sekund wdrapał się na szczyt wysokiej palmy.

Marrakesz i plac Dżemaa el-Fna odkrywają swoja prawdziwą twarz nocą. Stają się niezwykłym miejscem, które znamy z opowieści o dawnych arabskich miastach.

Stowarzyszenie kobiet w berberyjskiej, muzułmańskiej wiosce!

Alt Benhaddou – bajkowa zjawa z przeszłości, wzniesiona na trudnym do zdobycia wzgórzu.

Jadąc w stronę rzadko odwiedzanych, południowo-zachodnich krańców Maroka, nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać. Oczekiwaliśmy jedynie, że zobaczymy kawałek hamady, kamiennej pustyni, która się tu zaczyna i może, przy odrobinie szczęścia, uda się nam odnaleźć atmosferę karawan wiozących sól w zamian za niewolników, złoto i kość słoniową, których szlak przechodził tu w przeszłości.

Akka i Tata to dawne przystanki na trasie karawan. Dziś maleńkie, biedne miasteczka, zanurzone w kurzu i słońcu. Zamieszkuje je ludność o zdecydowanie ciemnym kolorze skóry.

Za oknem taksówki, starego dostawczaka, promienie wschodzącego słońca wydobywały powoli z ciemności wspaniałą, piaszczystą przestrzeń z górami Atlas na horyzoncie, mijane domostwa i wydmy, które zaczynały przybierać świetlisty, złoty kolor.

Przeszliśmy przez ustronne, zawijające wśród zarośli ścieżki wzdłuż rzeki, gdzie mogliśmy obserwować piorące nad brzegiem kobiety.

Dolina Ameln. Tutejsi mieszkańcy stronią od obcych.

Rissani, mała mieścina na końcu świata, niedaleko granicy z Algierią, nie zapomniało o swojej niezwykłej przeszłości. Jeszcze pod koniec XIX wieku handlowano tu niewolnikami, a wielu jego mieszkańców do dziś twierdzi, że w ich żyłach płynie królewska krew. Nic dziwnego. Rissani było ostatnim przystankiem karawan ciągnących wielkim szlakiem południa. Dalej jest już tylko pustynia. Z Rissani wywodzi się rządząca Marokiem do teraz dynastia Alawitów.

W godzinę po tym, jak nawiązaliśmy w autobusie rozmowę z miejscową pięknością o demonicznym, onieśmielającym spojrzeniu, jechaliśmy już na jej zaproszenie w nieznane, do wioski w głębi pustynnej przestrzeni. Była to niewielka osada licząca sześciuset mieszkańców, uśpiona przez słońce wypalające za dnia wszelkie chęci do ruchu.

Rozgoryczony opowiadacz mocno gestykuluje i oczami ciska gromy. Jego dramatyczny teatr przyciągnął spory tłumek.

W wąwozie Todra, nad rzeką, napotkaliśmy dziadunia z osiołkiem. Zasuszonego, o twarzy pooranej zmarszczkami, z głęboko schowanymi oczami, kryjącymi wielki spokój i pamięć wielu historii tej ziemi. Ożywiony i przejęty zaprowadził nas do ruin najstarszego miasta w tej okolicy, widocznych jak na dłoni tuż pod urwistą skarpą.